مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٣

الحكاية

شعر ( خفيف )

سايهء يار به كه ذكرِ خذا * اين چنين گفته است احمدِ ما

( 3 / 510 ) همچنان ملك الادبا مولانا فخر الدين معلّم رحمه اللّه روايت كرد كه روزى حضرت مولانا « 4 » به زيارت تربت والدش مولاناى بزرگ بهاء ولد « 5 » آمذه بوذ ؛ بعد از آنك نماز گزارد و اوراد خواند و ساعتى نيك مراقبت « 6 » نموذه از من دوات و قلم خواست ؛ چون بياوردم برخاست و « 7 » بر سر گور فرزندش چلبى علاء الدين آمذه بيتى بر آن تربت مجصّص كرده بنوشت و آن بيت اينست :

شعر ( كامل )

إن كان لا يرجوك الّا محسن * فيمن يلوذ و يستجير المجرم

« 11 » شعر « 12 » ( رمل )

پس كجا زارذ كجا نالذ لئيم * گر تو نپذيرى بجز نيك اى كريم

« 13 » فى الحال رحمت كرد و فرموذ كه در عالم غيب ديذم كه خذاوندم مولانا شمس الدين تبريزى با مذكور صلح كرد و برو بخشوذ و شفاعت فرموذ تا از جملهء مرحومان گشت

. . . . . . . . . .

( 3 / 510 ) Z 148 ب B 139 ب K 319 84 , II , H ; 775 , I , T

( 4 ) مولانا ZK : - B - - ( 5 ) ولد BZ : الولد K - - ( 6 ) مراقبت B : مراقب ZK - - ( 7 ) و B : - ZK - - ( 11 ) المجرم ZK : المحرم B - - ( 12 ) شعر BK : - Z ( 13 ) پس . . . كريم : MN ، ج 2 ، ص 565 / 335 ؛ AM ، ص 112 / 24