مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢١

الحكاية

شعر ( رجز )

اى منكرانِ راهِ ما وى دشمنانِ شاهِ ما * نزديك شذ تا دررسذ بر جمله‌تان طوفانِ ما

همگان غريق حريق طوفان بلا گشته اغلب بىايمان كشته شذند و ناپديذ گشتند و از سخط ايزذى چنان سقط شذند كه سقطى ازيشان در جهان نماند وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً ( 17 / 83 )

شعر ( رمل )

گر نبوذى نوح را از حق يدى * او جهانى را چرا برهم زذى

صذ هزاران شير بوذ او در تنى * او چو آتش بوذ و عالم خرمنى

چونك خرمن پاسِ عُشْرِ او نداشت * او چنان شعله بر آن خرمن گماشت

« 9 » ( 3 / 508 ) همچنان از خدمت استاذ السلاطين مولانا فخر الدين ديودست اديب مرويست كه روزى حضرت مولانا به جماعت‌خانهء مدرسه درآمذ و ياران را جمع ديذ ؛ فرموذ كه اللّه اللّه با همديگر جمع باشيذ و پيوسته در جمعيّت باشيذ كه الجماعة رحمة و الفرقة عذاب ، چه اگر گوسفندى را تنها در مرغزارى بگذارند هرگز نبالذ و فربه نشوذ بلك هلاك « 17 » شوذ و گرگش درّد ، الّا در ميان گلهء خوذ بايذ و همچنان اگر درختى را تنها به جائى نشانند و تيمارش كنند نيكو نرويذ و نگيرذ ، مگر نادرا ؛ پس جمعيّت و اتّفاق بىنفاق را اثرهاست

. . . . . . . . . .

( 3 / 508 ) Z 148 آ B 139 آ K 318 74 , II , H ; 575 , I , T

( 17 ) هلاك BK : + هالك Z ( 9 ) كر نبوذى . . . كماشت : NM ، ج 1 ، ص 193 / 3129 - 3131 ؛ AM ص 83 / 3 - 4