مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٧

الحكاية

لا جرم بر موجب وَ النَّازِعاتِ غَرْقاً ( 79 / 1 ) به زور و « 1 » زحمت ازو بستانند تا او را به‌غايت سخت آيذ و درد كنذ و رفتن خوذ را هيچ نخواهذ

شعر ( مضارع )

گر مؤمنى و شيرين هم مؤمنست مرگت * ور كافرى و تلخى هم كافرست مردن

( 3 / 503 ) همچنان منقولست كه روزى در مجمعى ، بزرگى سؤال كرد كه عجب كسى بىصحبت شيخى كسى شوذ و به جائى رسذ ؟ جواب « 6 » فرموذ كه درويشى پيوسته بىآنك از شيخ تلقين ذكر شنوذ خوذ به خوذ ذكرى مىكرد و كوششى عظيم مىنموذ ؛ شبى ديذ كه « 9 » نورى از دهان او بيرون مىآيذ و به زمين فرومىشوذ ؛ همچنان حيران و غمناك برخاست و به خدمت شيخى آمذه صورت خواب را عرضه داشت ؛ فرموذ كه ذكرى كه بىتلقين شيخ يقين باشذ همچنان باشذ و ازو تلقين شنيذ ؛ همان شب ديذ كه از دهان او نور إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ ( 35 / 11 ) بر عرش برين مىتافت ، تا بدانى كه بىتربيت شيخ هيچ ترتيبى راست نيست و همه طاعات بىبرست و بىنور و من لا شيخ له لا دين له

شعر ( رمل )

دست را مسْپار جز در دستِ پير * حق شذست آن دستِ او را دستگير

« 19 »

. . . . . . . . . .

( 3 / 503 ) Z 147 ب B 138 آ K 315 44 , II , H ; 175 , I , T

( 1 ) و ZK : - B - - ( 9 ) كه ZK : - B - - ( 6 ) جواب ZK : - B ( 19 ) دست را . . . كير : NM ، ج 5 ، ص 48 / 736 ؛ AM ، ص 447 / 23