مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٢

الحكاية

و خلاص و اخلاصشان مىبخشند و از ورطات هلاك وراهاى مخوف مىرهانند و بر صراط مستقيم و قربت إله كريم دلالت مىكنند ، « 2 » چرا بصدق تمام سجدهء شكر ايشان نكنند و آن سجده را بر خوذ واجب ندانند ؟ همانا كه در طريقت و حقيقت « 4 » شكر ايشان و سجدهء ايشان و تعظيم ايشان شكر اللّه است و سجده و تعظيم حقّ است و اين بر كسى واجب است كه در حقّ او آن احسان كرده‌اند و او را از سفلى باعلى برده امّا در حقّ آن كسان « 7 » كه آن احسان را بوى نكرده‌اند ، ايشان را سجده كردن روا « 8 » نيست ، بلك كفرست أُولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ( 80 / 42 ) و آن عزيزان خذا نيز از سر او و از سجدهء او فارغند ؛ چه اگر ناگاه بتقليد سجدهء كنذ كافر شوذ و اين عارف حق اگر سجدهء نكنذ كافر نشوذ ؛ « 11 » همانا كه تعظيم متابعان حضرت رسول كه محبوب اللّه‌اند و مقبول رسول ، بر عالميان فرض عين است كه قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ ( 3 / 31 ) « 12 » تا در آن محبوبيّت شريك باشند وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى ( 20 / 47 )

( 3 / 497 ) همچنان « 15 » روزى در معنى اتّحاد انبيا و اوليا عليهم السّلام حكايتى فرموذ كه دو شخص « 16 » به نزد قاضى بدعوى رفته بوذند ؛ همانا كه از يكى گواه خواست ؛ بيرون آمذ و دو درويش صوفى را گواه آورد ؛ گواه ديگر خواست ؛ دو درويش ديگر بياورد « 18 » و « 19 » ديگر خواست ؛ گفت : بجاى دو گواه چهار كس آوردم ، ديگر چه گواه

. . . . . . . . . .

( 3 / 497 ) Z 146 آ B 137 آ K 312 04 , II , H ; 665 , I , T

( 2 ) مىكنند K : كنذ ZB - - ( 4 ) و حقيقت K : حقيقت ZB - - ( 7 ) كسان Z : كسانى BK - - ( 8 ) روا Z : لازم BK - - ( 11 ) نشوذ BK : شوذ Z - - ( 12 ) قل . . . يحببكم BK : من يطيع الرسول فقد اطاع اللّه Z - - ( 15 ) همچنان BK : - Z - - ( 16 ) دو شخص ZK : شخصى B - - ( 18 ) بياورد ZB : آورد K - - ( 19 ) و ZK : - B