مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٨

الحكاية

سالِ ديگر آمذ او دامن‌كشان * هى كجا بوذى به درياى خوشان « 1 » من نَجِس زينجا شذم پاك آمذم

بسْتذم خلعت سوى خاك آمذم * هى « 3 » بيائيذ اى پليذان سوى من

كه گرفت از خوىِ يزدان خوىِ من * درپذيرم جملهء زشتيت را

چون مَلَك پاكى دهم عفريت را * چون شوم آلوذه باز آنجا روم

سوى اصلِ اصلِ پاكيها روم * دلقِ چيركين بركَنَم آنجا ز سر « 6 »

خلعتِ پاكم دهذ بارِ دگر « 5 » كارِ او اينست « 7 » كارِ من همين * عالم‌آرايست رَبُّ العالَمِين

( 3 / 493 ) همچنان روزى در تفسير وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ ( 51 / 22 ) معانى مىگفت ؛ « 9 » حكايتى فرموذ « 10 » كه درويشى طالب رزق سمائى شذه بوذ ؛ روزى از ناگاه در جائى خمرهء بيافت و آن را قبول نكرد كه من البتّه فتوح سمائى مىخواهم ؛ چون شب به خانهء خوذ بيامذ ، كوذكانش از جوع مىگريستند و تشنيعها مىزذند ؛ درويش گفت : حق تعالى به من رزقى داذه بوذ ؛ امّا اصرار كردم ؛ « 13 » نستذم ، مگر دزدى در بالاى « 14 » روزن درويش « 12 » گوش نهاذه بوذ و حكايت را مىشنيذ ؛ نشان موضع خمره را دريافته حمزه‌وار دوانه شذه « 15 » ديذ كه در آن خمره مارى سياه خفته بوذ ؛ دريغش آمذ ، گفت : مگر او براى دفع فرزندانش « 17 » اين را قاصد بگفت ؛ بصذ حيله سر خمره را بخمير بسته

. . . . . . . . . .

( 3 / 493 ) Z 144 ب B 136 ب K 309 83 , II , H ; 365 , I , T

( 1 ) سال . . . خوشان ZK ( 3 ) هى . . . من B - - ( 6 ) سر BK : + شعر Z - - ( 5 ) دكر BK : + شعر Z - - ( 7 ) a اينست BK : آنست Z - - ( 9 ) مىكفت ZB : مىفرموذ K - - ( 10 ) فرموذ ZB : مىكفت K - - ( 13 ) كردم ZK : كرديم B - - ( 14 ) در بالاى BK : - Z - - ( 12 ) درويش ZK : - B - - ( 15 ) شده BK : شذ Z - - ( 17 ) فرزندانش ZK : فرزندان B