مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٤

الحكاية

شعر ( رمل )

كُلُّ شىءٍ هالكٌ الّا وَجْهَهُ * چون نهء در وجه او هستى مجو

هركه اندر وجهِ ما باشذ فنا * كُلُّ شىءٍ هالكٌ نبْوَذ جزا

زانك در الّاست او از لا گذشت * هركه در الّاست او فانى نگشت

« 2 » شعر ( هزج )

چو درياى شهادت چون نهنگِ لا برآرد سر * تيمّم واجب آمذ نوح را در وقتِ طوفانش

« 6 » ( 3 / 488 ) همچنان « 8 » در خانهء پروانه معرفت مىگفت و در شرح آسمانها و زمين و ستارگان و آفرينش جهان « 9 » بىنهايت بيانها فرموذ و گفت كه صورت اين عالم اهل حق را و معنى دان را ديذارست ؛ « 10 » همچنان تاج الدين اردبيلى گفت : پس مصطفى « 11 » الدنيا جيفة چرا گفت و اين چگونه باشذ ؟ فرموذ كه از طالبان او مباش تا ترا جيفه ننمايذ و از حساب كلاب نباشى ؛ چه به غير از محبّت حق تا هرچه مشغول شوى جيفه است و از جيفه بتّر ؛ هماره طالب حق باش و او را طلب ، تا لايق ديذار باشى و در همه اشيا او را توانى ديذن و نظر ما رأيت شيئا إلّا و رأيت اللّه فيه ملك يمين تو باشذ

( 3 / 489 ) همچنان منقولست روزى محترفهء اصحاب از ظلم ظلمهء خانه خراب شكايت عظيم كردند ؛ فرموذ كه در بازار قصّابان هيچ سگ را

. . . . . . . . . .

( 3 / 488 - 489 ) Z 144 آ B 135 آ K 306 53 , II , H ; 75 - 655 , I , T

( 6 ) چو درياى . . . طوفانش ZB : - K - - ( 8 ) همچنان BK : - Z - - ( 9 ) جهان ZB : عالم K - - ( 10 ) ديذارست ZK : + باز B - - ( 11 ) مصطفى ZK : + عليه B ( 2 ) كل . . . نكشت : NM ، ج 1 ، ص 188 / 3052 - 3054 ؛ AM ، 89 - 81 / 29 ، 1