مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٤

الحكاية

خشنوذ بايذ كردن ؛ در خدمت آدم به نزد شيث آمذند و استغفار كرده نادم گشتند ؛ آدم گفت : يا شيث ! اكنون وقت دعاست ، دعائى بكن تا حق تعالى عنايتى فرمايذ ؛ گفت : تا حقّ خذا را معيّن كنند و از هرچه ايشان را حاصل شوذ از زروع و ضروع و نقود و اجناس و ثمرات و حيوانات و غيرها نيمهء آن را جذا كرده خذا را دهند ؛ آدم گفت :

نتوانند كردن ، باز عاصى شوند ؛ گفت : تا عشر آن را بدهند ؛ همگان راضى شذند و صلحى كردند ؛ لاجرم حق تعالى چندانى بركت و نعمت داذ كه در حساب و كتاب آيذ ؟ و همچنان فرموذ كه پس هركه توجّه بعالم انبيا و اوليا كنذ و روز و شب بامور آخرت مشغول شوذ و ازين عالم انقطاع نمايذ ، همگان را واجب مىكنذ خدمت او كردن و بذو حرمت « 10 » نموذن و مال اللّه را باهل اللّه داذن تا از بركت دعاى او « 11 » جمله عالميان و آدميان در فراهت و رفاهت باشند و پيوسته رضاى او را رضاى حق دانند و هذه كفاية لمن له الكفايه

شعر « 13 » ( رمل )

چون قبولِ حق بوذ آن مردِ راست * دستِ او در كارها دستِ خذاست

« 20 » ( 3 / 471 ) همچنان روزى در ميان معرفت فرموذ كه درويشى صاحب دل پيش اميرى رفته بوذ و او از جملهء محبّان او بوذ ، « 17 » در اثناى معارف گفت : دوش در خواب چنان و چنين ديذم ؛ امير ملول شذ كه

. . . . . . . . . .

( 3 / 471 ) Z 141 آ B 132 ب K 292 81 , II , H 635 , I , T

( 10 ) و به دو حرمت ZK : خدمت B - - ( 11 ) او ZK : - B - - ( 13 ) شعر ZK : همچنان B - - ( 17 ) بوذ ZK : بوذه B ( 20 ) چون . . . خذاست : NM ، ج 1 ، ص 99 / 1610 ؛ AM ، ص 43 / 14