مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

الحكاية

ما نيز همان آواز مىشنويم چه معنى كه چنان گرم نمىشويم كه حضرت مولانا مىشوذ ؛ فرموذ كه حاشا و كلّا ، بلك آنچ ما مىشنويم « 2 » آواز باز شذن آن « 3 » درست « 4 » و آنچ او مىشنوذ آواز فراز شذن آن درست

( 3 / 459 ) همچنان ولد فرموذ كه روزى جهوذى از احبار ايشان به حضرت مولانا مقابل افتاذ ؛ گفت : دين ما بهترست يا دين شما ؟

فرموذ كه دين شما ، فى الحال مسلمان شذ

( 3 / 460 ) همچنان منقولست كه روزى از ياران كرام يكى از كروم اخوان به حضرت مولانا انجيرى « 8 » آورده بوذ ؛ انجيرى برگرفته فرموذ كه زهى انجير خوش ! امّا اين انجير استخوان دارذ و زير نهاذ ؛ آن درويش حيران ماند كه « 10 » انجير را استخوان چون باشذ ؟ آهسته برخاست و آن انجيرها را برگرفت و روانه شذ ؛ بعد از ساعتى بيامذ و سپذى ديگر هم از آن انجير بياورد و در پيش مولانا نهاذ ؛ دانهء گرفته افطار فرموذ كه اين انجير هيچ استخوان ندارذ ؛ شيخ محمّد خادم را اشارت فرموذ تا به حاضران مجلس بخش كرد ؛ اصحاب درين مشكل متحيّر مانده بوذند ؛ چون آن درويش بيرون آمذ و روان شذ در پى او بيرون آمذه « 15 » از كيفيّت حصول انجير بازپرسيذند ؛ گفت : و اللّه « 16 » مرا دوستى بوذ باغبان ، او را در باغ نيافتم ؛

. . . . . . . . . .

( 3 / 459 - 460 ) Z 138 آ B 129 ب K 283 9 , II , H ; 425 , I , T

( 2 ) مىشنوم B : شنويم ZK - - ( 3 ) آن K : - ZB - - ( 4 ) درست ZBK : + شعر ( رمل ) چنك حكمت چون كه خوش‌آواز شد * تا چه در از روض جنت باز شد بانك در بشنو چو دورى ار درش * اى خنك آن را كه واشد منظرش hK - - ( 8 ) انجيرى ZK : + تازه B - - ( 10 ) كه ZK : - B - - ( 15 ) آمذه ZK : آورده B - - ( 16 ) و اللّه ZK : - B