مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٠

الحكاية

شعر ( هزج )

خيال شاهِ خوش‌خويم « 2 » تبسّم كرد بر رويم * چنين شذ نسل بر نسلم چنين فرزندِ فرزندم

و الحمد للّه رب العالمين كه عالميان بنده و مريد ايشاننذ

( 3 / 455 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا به كنار جوئى نشسته بوذ و سنگى بزرگ در ميان آب پيذا بوذ ؛ فرموذ « 6 » كه ياران عجبا اين سنگ سخت كى گل شوذ ؟ گفتند : مگر بعد از مرور ادوار و كرور اطوار ؛ « 8 » فرموذ كه بلى اين گل شوذ امّا دلهاى گلين را سالها بگذرذ كه مبدّل نشوذ و همچنان در آن سنگى و تنگى و ننگى « 9 » مىروذ تا مىروذ

شعر ( رمل )

ز انبيا ناصح‌تر و خوش‌لهجه‌تر * كى بوَذ كه گرفت دَمْشان در حَجَر

آن‌چنان دلها كه بُذشان ما و من * نعتشان شذ بَلْ أشَدُّ قَسْوَةً

چارهء آن دل عطاى مُبْدِليست * داذِ حق را قابليّت شرط نيست

« 11 » و مرا ميلى مىشوذ كه او را قابليّت بخشم و تبديلش كنم و سرخوشش « 14 » گردانم

شعر ( رمل )

كيميا دارى كه تبديلش كنى * گرچه جوىِ « 17 » خون بوذ نيلش كنى

. . . . . . . . . .

( 3 / 455 ) Z 136 ب B 128 ب K 280 6 , II , H ; 025 , I , T

( 2 ) a خوش ZK : - B - - ( 6 ) فرموذ hZBK : - Z - - ( 8 ) اطوار ZB : + و K - - ( 9 ) ننكى BK : - Z - - ( 14 ) سرخوشش BK : مرحومش Z - - ( 17 ) b جوى ZB : جوئى K ( 11 ) ز انبيا . . . نيست : NM ، ج 5 ، ص 98 - 99 / 1534 ، 1536 - 1537 ؛ AM ، ص 470 - 471 / 28 - 29 ، 10