مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٧

الحكاية

بِغَيْرِ الْحَقِّ ( 2 / 61 ) در قرون ماضيه واقع شذه است ؛ للّه الحمد درين زمان در هر بيت خذاوندگار هزاران كلمهء انا الحقّ و سبحانى مدرجست و كسى را زهرهء آن نيست كه دم زنذ و ايراد كنذ و اعتراض نمايذ ؛ حضرت خذاوندگار تبسّم‌كنان فرموذ كه ايشان را مقام عاشقى بوذ و عاشقان بلاكش باشند

شعر ( سريع )

دوست همان به كه بلاكش بوذ * عود همان به كه در آتش بوذ

و ما را مقام معشوقيست و معشوق پيوسته فرمان روان و مطاع باشذ و سلطان ارواح و امير نفوس و حاكم عقول بوذ ؛ چنانك گفت :

شعر ( رمل )

شمسِ تبريزى كه گامش بر سرِ ارواح بوذ * پا منه تو سر بنه بر جايگاهِ گامِ او

جاى ديگر « 13 » گفت :

عشق ديوانه است « 14 » ما ديوانهء ديوانه‌ايم * نفس امّاره است « 15 » ما امّارهء امّاره‌ايم

( 3 / 440 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان منقولست كه شيخ زاهد متّقى حاجى مبارك حيدرى رحمة اللّه عليه كه از خلفاى قطب الدين حيدر بوذ ، روزى با مريدان خوذ به طرف مسجد مرام به تفرّج مىرفتند ؛ از ناگاه

( 3 / 440 ) Z 133 آ ب 125 K 271 963 , I , H ; 705 , I , T

( 13 ) جاى ديكر BK : - Z - - ( 14 ) است ZK : + و B - - ( 15 ) است ZK : + و B