مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٥

فصل فى بعضِ لطائفهِ قَدَّسَ اللّهُ سِرَّهُ

كرد و بگذشت ؛ همچنان به استخوانى ديگر رسيذه ديذ « 1 » كه عقربى بر آن نشسته عقوبتش مىكنذ ؛ نظر كرده او را نپوشانيذ و بگذشت ؛ صحابى سؤال از كيفيّت آن حال « 3 » كردند ؛ فرموذ كه آن استخوان اوّلين از آن مظلومى بوذ كه پيوسته قلان ظالمان مىكشيذ ، رحمت كردم و وى را پوشانيذم و اين « 5 » استخوان ديگر از آن ظالمى بوذ كه اصلا در رعايت رعيّت نبوذ و تعدّى مىنموذ ؛ حق سبحانه « 6 » و تعالى از ظلمت ظلم « 7 » او « 8 » صورت عقربى ساخته است تا روز نشور مرا ورا عذاب مىكنذ ، امر نبوذ كه او را بپوشانم ، همچنان بگذاشتم و بگذشتم تا اولو الابصار از ديذه‌ها عبرتى ريخته عبرتى « 9 » گيرند و از گناهان كرده استغفار كنند و از انتقام إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقامٍ ( 3 / 4 ؛ 5 / 98 ) ترسان و هراسان باشند

شعر ( رمل )

پس بدندان بىگناهان را مگز * فكر كن از ضربتِ نامُحْتَرَز « 12 » گر به دندانش گزى پُرخون كُنى

دردِ دندانت بگيرذ چون كُنى

« 13 » همانا كه پروانه زارىكنان بيرون آمذه آن روز به شكرانهء ارشاد آن حضرت تمامت علما و فقرا و اصحاب را عطاها و مبرّات ارزانى داشت

. . . . . . . . . .

( 1 ) ديد كه BK : - Z - - ( 3 ) حال Z : + سؤال BK - - ( 5 ) و اين ZK : و آن B - - ( 6 ) سبحانه BK : - Z - - ( 7 ) ظلم BK : - Z - - ( 8 ) او BK : + و Z - - ( 9 ) عبرتى Z عبرى BK : ( 12 ) پس . . . نامحترز : NM ، ج 4 ، ص 444 / 2815 ؛ AM 399 / 2 ( 13 ) كر به دنداش . . . چون كنى : NM ، ج 1 ، ص 81 / 1316 ؛ AM ، ص 35 / 22