مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٢

فصل فى بعضِ لطائفهِ قَدَّسَ اللّهُ سِرَّهُ

به خذا رسيذ و خذا او را آمرزيذ ، خوذ را بوى نموذ ؟ « 1 » حضرت مولانا فرموذ « 2 » كه اوّلش آمرزيذ و خوذ را بوى نموذ آنگاهش طالب ما گردانيذ و بسوى ما فرستاذ ؛ چه سنّت الهى چنانست كه اوّل بنده را خذا قبول مىكنذ آنگاه بسوى بندگانش راه مىدهذ تا به بركت صحبت و تربيت او مربّى مىشوذ و قوّت مىگيرذ و به حضرت عزّت قربتى مىيابذ ؛ چنانك فرموذ : فلو لا المربّى ما عرفت ربّى و الشّيخ فى قومه كالنّبىّ فى امّته ، بىشيخ اگر بماندمى بماندمى « 7 » و من لا شيخ له لا دين له

( 3 / 420 ) همچنان منقولست كه روزى خادمهء حرم از قلّت منال وجه « 9 » درم شكايت مىكرد ؛ « 10 » فرموذ كه اگرت « 8 » هزار دينار بدهند و گوش و بينى و عضوى ديگر از بدن تو جذا كنند راضى باشى ؟ گفتا : نى ؛ فرموذ :

پس چرا دعوى بىنوائى مىكنى ؟ پس بينوا نباشى بانوا باشى و چندين قيمتى چيزها كه با خوذ دارى چرا قدر آن را « 11 » ندانى و شكر آن را نكنى و صبر فقرا را رأس المال خوذ نسازى ، وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ( 16 / 114 )

شعر ( رمل )

زانك شاكر را زيادت وعده است * آن‌چنانك قرب مزدِ سجده است

( 3 / 421 ) همچنان منقولست كه روزى دو شخص « 15 » بزرگ با همديگر خصومتى مىكردند و ترّهات و سقط به همديگر مىگفتند ؛ آن يكى باقران خوذ

. . . . . . . . . .

( 3 / 420 - 421 ) Z 128 ب B 120 ب K 260 653 , I , H ; 984 , I , T

( 1 ) خوذ را . . . نموذ ZK : - B - - ( 2 ) حضرت . . . نموذ hZBK : - Z - - ( 7 ) بماندمى بماندمى ZK : بماندمى نماندمى B - - ( 9 ) وجه ZK : و B - - ( 10 ) مىكرد ZK : كرد B - - ( 8 ) اكرت hZBK : اكر Z - - ( 11 ) آن را BK : آن Z - - ( 15 ) شخص ZK : شخصى B