مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠

فصل فى بعضِ لطائفهِ قَدَّسَ اللّهُ سِرَّهُ

دست مولانا گريزان گشته به طرف « 1 » بام مدرسه روان شذ و استغفارها مىكرد و باز حضرتش بجدّ مىگرفت كه هنوز تمام نشد ؛ بعد از آن فرموذ كه مردان خذا بر هرچه خواهند قادرند و بر ضماير مردم ناظر و در هر حالى كه جوئى حاضر و حضرت عزّت ايشان را حافظ و ناصر « 4 » و حاشا كه از امور جزئيّات ذاهل و قاصر باشند و همانا كه ترك مباشرت و معاشرت ما از غايت استغراق و مشغوليست به حضرت حق و آن هم از براى شماست ؛ مىخواهم كه بعد اليوم خوذ را جهت آن عالم آراسته و مهيّا گردانى كه آن خوشى و آن لذّت بىزوال و باقيست ؛ بعد از آن فرموذ : همين قضيّه بعينه ميان صدّيقه و حضرت مصطفى صلعم واقع شذه بوذ و صدّيقه از قلّت « 11 » صحبت او مىرنجيذ و اوقات طالب لذّات نفسانى مىبوذ ؛ « 12 » اتّفاقا روزى در حضرت رسول نشسته بوذ ؛ عصفورى با ديگرى در مجامعت مبالغه مىنموذ ؛ صدّيقه آن معنى را بطريق مطايبه به حضرت رسول عرضه مىداشت ؛ همان شب با مذكوره نوذ بار دخول فرموذ و گفت : يا عايشه ! تا نپندارى كه ما ازينها قاصريم و يا فترتى در قوّت ما طارى شذه است ؛ امّا بكام دل ترك اين كام كرده طالب كام ابدى گشته‌ايم ؛ فبكت الصدّيقة و تابت

شعر « 17 » ( رمل )

ترك لذّتها « 18 » و شهوتها سخاست * هركه در شهوت فروشذ برنخاست

« 19 »

( 1 ) به طرف K : طرف ZB - - ( 4 ) ناصر ZK : + است B - - ( 11 ) قلت ZK : - B - - ( 12 ) مىبوذ ZK : مىشود B - - ( 17 ) شعر BK : - Z - - ( 18 ) a لذتها Z شهوتها BK ( 19 ) ترك . . . برنحاست : NM ، ج 2 ، ص 316 / 1272 ؛ AM ، ص 132 / 24