مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٦

الحكاية

تا توانى بىتوانى چهار قبله را خدمت كن و خدمت آن چهار قبله را بر خوذ لازم دان ؛ پروانه سر نهاذ كه ما قبله يكى مىدانيم ، سه قبلهء ديگر كذام است ؟ فرموذ كه اوّل قبلهء نمازست ، به روزى پنچ بار ؛ دوم آسمان ، قبلهء دعاست ، تا چون احتياج افتذ روى بسوى قبلهء دعا كنى و بزارى تمام ملتمس خوذ را دريوزه كنى ؛ سوم پاذشاهان ، قبلهء حاجات درماندگان‌اند و ملجاء مظلومان ، تا چون مظلومى و درماندهء روى بسوى تو « 7 » آرذ حاجت او را روا كنى تا حق تعالى حاجت دينى و دنياوى تو روا كنذ

شعر ( خفيف )

تا توانى درونِ كس مخراش * كاندرين راه خارها باشذ

كارِ درويشِ مستمند برآر * تا ترا نيز كارها باشذ

چهارم دل مردان خذا ، قبلهء نظر حق است و از مكوّنات « 12 » عالىتر و برتر ؛

شعر ( رمل )

آن دلى كز آسمانها برترست * آن دلِ ابدال « 14 » يا پيغامبرست « 4 » مسجدى كآن در درونِ اولياست

سجده‌گاهِ جمله است آنجا خذاست

« 15 » زينهار نگاه‌دارى تا سنگ فجور در آن دلها نيندازى و با غير او نپردازى و همچنان چون تو باخلاص تمام و اهتمام تام طرف حق را نگاه داشته

. . . . . . . . . .

( 7 ) تو ZK : ترا B - - ( 12 ) مكونات ZB : مكنونات K - - ( 4 ) B ابدال ZB : + و K ( 14 ) آن . . . پيغامبرست : NM ، ج 3 ، ص 128 / 2248 ؛ AM ، ص 251 / 16 ( 15 ) مسجدى . . . خذاست : NM ج 2 ، ص 421 / 3111 ؛ AM ، ص 174 / 12