مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٥

الحكاية

باشذ و ثواب آن مضاعف گردذ و اين خير مقيّد او بذآن مىمانذ كه درويشى هندى با خواجهء نيشابورى « 2 » همراه شذ و آن درويش به فراغت تمام پابرهنه مىرفت و از آسيب خار و خارا احتراز نمىكرد ؛ نيشابورى را بوى رحم آمذ ؛ « 4 » كفش خوذ را بوى بخشيذه « 3 » هندى دعاها مىكرد و بجدّ تمام مىرفت ؛ نيشابورى دم بدم تحكّم مىكرد كه « 5 » چنان رو و چنين كن و پا بر سنگلاخ آهسته‌تر « 6 » نه و از زخم خار پرهيز كن ؛ هندى ملول شذ ، كفش را بيرون آورده پيش وى نهاذ كه بستان ؛ مرا خير مقيّد نمىبايذ ؛ سى سالست كه برهنه‌پا مىگردم بىهيچ قيدى ؛ اكنون براى كفشى نتوانم مقيّد و محكوم كسى شذن و ممنون منّت گشتن ؛ پس معلوم شذ كه خير مقيّد مفيد نيست ؛ اگر خواهى كه از تمامت قيود مطلق باشى پيوسته خير مطلق كن وَ لا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ وَ لِرَبِّكَ فَاصْبِرْ ( 74 / 6 - 7 )

شعر ( هزج )

تا كاسهء دوغِ خويش باشذ پيشم * از كيسه و كاسهء كسان ننديشم « 13 » ور بىبرگى به مرگ مالذ گوشم

آزاذى را به بندگى نفروشم

( 3 / 410 ) همچنان ازو منقولست كه روزى معين الدين پروانه به اولاد « 15 » خطير شرف الدين و ضياء الدين نكيدى رحمهما اللّه به زيارت مولانا آمذه بوذند پروانه التماس نموذ كه البتّه موعظهء بشنوذ ؛ فرموذ كه امير معين الدين

. . . . . . . . . .

( 3 / 410 ) Z 126 آ B 119 ب K 257 153 , I , H ; 284 , I , T

( 2 ) نيشابورى را ZK : خواجه را B - - ( 4 ) آمذ ZK : آمذه B - - ( 3 ) بخشيذه ZB : بخشيذ K - - ( 5 ) كه hZBK : - Z - - ( 6 ) آهسته‌تر ZB : آهسته K - - ( 13 ) b ننديشم BK : نينديشم Z - - ( 15 ) به اولاد ZK : با اولاد B