مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٢

الحكاية

نبوى فى تحت كلّ شعرة جنابة واردست تا اگر « 1 » يكتاى موئى از مويهاى تن تر نشوذ آدمى از جنابت ظاهر طاهر نمىشوذ ؛ همچنان نزد « 2 » محقّقان مدقّق نيز تا در آدمى از هستى او موئى برو باقى باشذ هرگز از جنابت خباثت باطن پاك نشوذ ، چنانك گفت :

شعر ( هزج )

كامل صفتى راهِ فنا مىپيموذ « 6 » * ناگاه گذر كرد ز درياى وجود

يك موى ز هستِ او برو باقى بوذ * آن موى به چشمِ فقر زنّار نموذ

چه آنچ حق تعالى در شان مشركان « 8 » إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ ( 9 / 29 ) فرموذ ، مقصود نجاست باطن باطل ايشان بوذ ، نى نجاست ظاهر و آن هستى و فضولى نفس ظلوم و جهول است و تمرّد از دعوت انبيا و اوليا و ترك متابعت « 10 »

( 3 / 371 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا فتوى نبشته بوذ و آن را به خدمت قاضى عز الدّين سيواسى بردند ؛ چون به مطالعه رسانيذ از سر فضيلت و فضولى و تصدّر قبول نكرد ؛ فى الحال حضرت مولانا بمذكور مصوّر شذ و فرموذ كه آن مسئله در آن كتاب مختلف است كه كاغذ فتوى را نهادهء ، نعرهء بزذ و از هوش برفت ، چون به خويشتن بازآمذ آن مسئله را در آنجا بيافت از سر اخلاص بند ، و مريد خاص شذ

. . . . . . . . . .

( 3 / 371 ) Z 120 آ B 113 ب K 239 133 , I , H ; 654 , I , T

( 1 ) اكر - - ( 2 ) نزد KB : - Z - - ( 6 ) a پيموذ ZB : بنموذ K - - ( 8 ) مشركان ZB : + فرموذ كه KhB - - ( 10 ) و تمرد . . . متابعت ZK : - B