مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٩

الحكاية

الابدال خواجه فقيه احمد رحمة اللّه عليه از جملهء شاگردان « 1 » بهاء ولد بوذه ، « 2 » درس هدايه مىخواند و آن روز « 3 » سلطان العلماء چندانى معانى گفت و نموذ كه جانهاى مقدّس حيران شذند ؛ فقيه آشفته‌وار برخاست و كتب خوذ را در آتش انداخته « 4 » و بجانب كوهستان روانه شذ ؛ چندانك حضرت شيخ در قيد حيات بوذ به شهر قونيه نيامذ ؛ بعد از آنك رحلت فرموذ به شهر بيامذ « 6 » و در دروازهء احمد تقاعد نموذه « 7 » و آنگاه شهرت گرفته كرامات مىنموذ و مغيّبات مىگفت ؛ امّا در متابعت نبوذ و اوقات كه در جوانى حضرت مولانا را برو گذرى افتاذى نعره‌ها زذى و غريوها كردى « 9 » و گفتى كه راه دهيذ كه گنج روان مىآيذ و از دور سجده كردى و مجموع خلايق كه برو هنگامه بوذندى چندين نوبت اين « 11 » گواهى را ازو « 10 » شنيذندى و كيفيّت حال و اسرار آن قال معلوم ايشان نشذى « 12 » و گويند : « 22 » حضرت مولانا چندانك فقيه را ديذى تا گذشتن چشمها بهم كردى و فرموذى « 13 » كه او اهل اقتدا نيست ؛ مقتدئ مخلص آنست كه من جميع الوجوه بطريق متابعت به مقتداى خوذ اقتدا نمايذ و اين مرديست « 15 » يك سواره كه گليم خوذ را از عزقاب برهانيذه است و نجات يافته و ايشان را در عالم غيب اهل فتور خوانند تا حضرت ما شاء اللّه چه فرمايذ و چه معامله كنذ

. . . . . . . . . .

( 1 ) شاكردن ZB : + سلطان العلماء K - - ( 2 ) بوذه ZB : بود K - - ( 3 ) روز ZK : + حضرت B - - ( 4 ) انداخته ZB : انداخت K - - ( 6 ) به شهر بيامد ZK : - B - - ( 7 ) نموذ K : نموذه Z : نموده و B - - ( 9 ) كردى KB : مىكردى Z - - ( 11 ) اين ZK : آن B - - ( 10 ) از و ZK : از وى B - - ( 12 ) نشذى ZB نبودى K - - ( 22 ) و كويند K : همچنان Z - - ( 13 ) فرموذى ZB : فرمود K - - ( 15 ) مرديست ZK : + كه B