مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٨

الحكاية

شعر ( مجتث )

اگر حريفِ منى پس بگو كه دوش چه « 2 » بوذ * ميانِ اين « 3 » دل و آن يارِ مىفروش چه « 4 » بوذ

و گر به چشم بديذى جمالِ ما هم دوش * مرا بگو كه در آن حلقه‌هاى گوش چه « 5 » بوذ

و گر تو با من هم خرقهء و همرازى * بگو كه صورتِ آن شيخِ خرقه‌پوش چه « 7 » بوذ

اگر فقيرى و ناگفته راز مىشنوى * بگو اشارتِ آن ناطقِ خموش چه « 9 » بوذ

و گر شناختهء كاصلِ انس و جان ز كجاست « 10 » يكيست اصل پس اين « 21 » وحشتِ وحوش چه بوذ « 11 » و گر بديذى كه جانى « 12 » كه پشت و رويش نيست * گهِ « 13 » تصوّرِ عشّاق پشت و روش چه « 14 » بوذ

و گر ز عشق نه سر دفترِ غرض مائيم * هزار دفتر و پيغام و گفت و گوش چه بوذ

پروانه را از آن حال مجال قال نبوذ ؛ سر نهاذ و زوذ برخاست

( 3 / 366 ) همچنان از كبار اصحاب منقولست كه خدمت قدوة

. . . . . . . . . .

( 3 / 366 ) Z 119 آ B 112 ب K 236 724 , I , H ; 054 , I , T

( 2 ) چه ZK : كه B - - ( 3 ) اين ZK : آن B - - ( 4 ) چه K : كه ZB - - ( 5 ) چه KB : كه Z - - ( 7 ) چه BK : كه Z - - ( 9 ) چه BK : كه Z - - ( 11 ) و كر . . . چه بود KB : - Z - - ( 10 ) ز كجاست B : كجاست K - - ( 21 ) اين K : آن B - - ( 12 ) كه جانى K : - ZBhB - - ( 13 ) كه BK : + در Z - - ( 14 ) چه BK : كه Z