مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٤

الحكاية

شعر ( رمل )

دل ز دانشها بشستم آشنائى يافتم * ظلمتِ هستى بماندم روشنائى يافتم

اكنون نادر كسى مىبايذ كه چون از مدرسهء فقه به مدرسهء فقر آيذ چنان بايذ كه حق را يابذ « 4 »

شعر « 5 » ( مجتث )

چنانك مدرسهء فقه را برون‌شوهاست * بدانك مدرسهء عشق را قوانين است

( 3 / 359 ) همچنان منقولست كه « 8 » روزى حضرت مولانا به خدمت عارف صمدانى علاء الدين ثريانوس رحمه اللّه اشارت فرموذ كه اگر از تو سؤال كنند كه مولانا كه بوذ ؟ جواب ده كه نبينى و نشنوى ؛ يعنى نه عظمت او را توانى ديذن و نه اسرار او را توانى شنيذن ؛ بعد از آن فرموذ كه ده من نان را خائيذن و در جيب ريختن قوى سهلست « 12 » امّا يمكن نان را خوردن عظيم دشوارست ؛ چه اين علماى ظاهر علوم اهل معلوم را مىخايند و مىريزند ؛ اگر يك‌بار چنانك مىبايذ خوردندى بىآنك خواندندى از زحمت خائيذن رهيذندى و خاموشى را پيشهء خوذ كردندى

شعر ( خفيف )

شصت فرسنگ از سخن بگريز * كه ز دامِ سخن درين شستى

. . . . . . . . . .

( 3 / 359 ) Z 216 آ B 111 ب K 233 423 , I , H ; 644 , I , T

( 4 ) يابذ : ZB بايذ K - - ( 5 ) شعر KB : - Z - - ( 8 ) كه ZB : - K - - ( 12 ) سهل است ZB : سهل‌تر است K