مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٢

الحكاية

ترا دوست گيرذ و حق تعالى ترا دنيا دهذ ؛ گفت : نتوانم ؛ فرموذ كه پس برو در بىنوائى و درويشى صبر كن تا به نوائى استماع كنى ؛ چه دين با دنيا به يك جا جمع نمىشوذ مگر مردان حق را و اين بيت را « 3 » گفت :

شعر ( هزج )

اى طالبِ دنيا تو يكى مزدورى * وى عاشقِ خلد ازين حقيقت دورى

وى شاذ بهر دو عالم از بىخبرى * شاذئ غمش نديذهء معذورى

( 3 / 337 ) همچنان مگر « 7 » شخصى كيسهء پرزر ياوه كرده بوذ و بيخوذوار مىدويذ و از هر كسى مىپرسيذ ؛ از ناگاه به حضرت مولانا رسيذ ؛ فرموذ كه مگو كه « 9 » گم كردم ، بلك بگو كه « 8 » يافتم

( 3 / 338 ) همچنان « 10 » درويش دل‌ريشى روايت كرد كه روزى شخصى به حضرت مولانا مقابل افتاذ ، « 11 » سر نهاذ « 12 » و گفت كه ازين عالم دون قوى سير و ملول شذه‌ام كاشكى بذآن عالم مىرفتم بارى مىآسوذم كه حضرت بارئ تعالى آنجاست ؛ فرموذ كه چه دانى كه « 13 » اگر اينجا باشذ

شعر ( هزج )

بيرون ز تو نيست هرچه در عالم هست * در خوذ بطلب هر آنچ خواهى كه توئى

. . . . . . . . . .

( 3 / 337 - 338 ) Z 113 ب B 108 ب K 224 413 , I , H ; 334 , I , T

( 3 ) اين بيت را Z : بيت B اين را K - - ( 7 ) مكر ZK : - B - - ( 9 ) كه مكو كه KB : مكو Z - - ( 8 ) كه ZK : - B - - ( 10 ) همچنان KB : - Z - - ( 11 ) افتاذ ZB : شد K - - ( 12 ) سر نهاد ZK : - B - - ( 13 ) دانى كه ZB : دانى K