مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٠

الحكاية

آن حضرت معين الدين پروانه شيخ فخر الدين را بجانب توقات دعوت كرده « 2 » خانقاه عالى جهت او عمارت فرموذ و در آن جايگاه شيخ خانقاه شذ و پيوسته شيخ فخر الدين در سماع مدرسه حاضر شذى و دايما از عظمت مولانا بازگفتى و آهها زذى و گفتى كه او را هيچ كسى كما ينبغى ادراك نكرد ؛ درين « 5 » عالم غريب آمذ و غريب رفت

شعر ( رمل )

در جهان آمذ و روزى دو بما رخ بنموذ * آن‌چنان زوذ برون شذ كه ندانم كه بوذ

( 3 / 334 ) همچنان روزى حضرت مولانا در ميان معرفت فرموذ كه اين آب جوئى كه ماهيان در وى مقيم‌اند تا نان‌ريزهء در وى نريزى ماهيان سر برون نمىكنند و بذآن نان‌پاره‌ها نمىپيچند ؛ همچنان جوى حكمت ما كه در جوى روان ما روانست تا صدق طلب و اعتقاد درست و اخلاص بىريا در وى نريزى ماهيان معانى ما على قدر هم المستمعين و الطالبين ازين جوى سر نمىكنند و گرفتار شصت هيچ صيّادى نمىشوند ، همانا كه تذلّل و افتقار عظيم مىبايذ كه اضطراب و اضطرار موجب استحقاقست أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ ( 27 / 62 )

. . . . . . . . . .

( 3 / 334 ) Z 114 آ B 107 ب K 223 313 , I , H ; 134 , I , T

( 2 ) كرده ZB : كرد K - - ( 5 ) درين ZK : در B