مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٧

الحكاية

شعر ( رجز )

جنّت مرا بىروى او هم دوزخست و هم عدو * من « 3 » سوختم زين « 2 » رنگ و بو كو فرِّ انوارِ بقا

فرموذ كه « 4 » روزى جماعتى صاحب‌دلان ديذند كه رابعه به دستى آتش گرفته بوذ و به دستى دستىء آب و باستعجال مىدويذ ؛ سؤال كردند كه اى بانوى آخرت كجا مىدوى « 6 » و در چيستى ؟ گفت : مىروم كه آتش در بهشت زنم و آب در دوزخ ريزم تا اين هر دو حجاب رهزن از ميانه برخيزند و مقصد معيّن شوذ و بندگان خذا خذا را بىغرض رجا و علّت خوف خدمت كنند ؛ چه اگر رجاى جنّت و خوف جحيم نبوذى يكى حق را نپرستيذى و مطاوعت ننموذى

شعر ( رمل )

پشتِ اين مستى « 12 » مقلّد كى خميذى در ركوع * گرنه در جنّت اميذِ قليه و حلواستى

امّا مقصود و مطلوب مخلص وصال محبوبست و هر دو عالم تبع آن وصال

شعر ( رمل )

هرچه جز عشقِ خذاى احسن است * گر شكرخواريست آن جان كندنست « 14 » از خذا غيرِ « 18 » خذا را خواستن

ظنِّ افزونيست و كلّى كاستن

« 15 »

. . . . . . . . . .

( 3 ) من ZB : هم K - - ( 2 ) زين ZK : ز B - - ( 4 ) [ فرموذ ] كه Z : فرمود B همچنان K - - ( 6 ) مىدوى ZK : مىروى B - - ( 12 ) مستى BK : مشتى Z - - ( 18 ) a غير ZK : + از B ( 14 ) هرچه . . . كندنست : NM ، ج 1 ، ص 226 / 3686 ؛ AM ، ص 95 / 25 ( 15 ) از خدا . . . كاستن : NM ، ج 5 ، ص 50 / 773 ؛ AM ، ص 448 / 24