مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦

الحكاية

همانا كه آسايش عاشقان در تعب است و گنج در رنج و طرب در طلب و مرحومى در ادب

شعر ( هزج )

كشاكشهاست در جانم كشنده كيست مىدانم * دمى خواهم بياسايم و ليكن نيستم امكان

« 5 » ( 3 / 331 ) همچنان روزى مگر حرم مولانا كرا خاتون رضى اللّه عنها از سرّ اين حديث سؤال كرد كه اكثر اهل الجنّة البله چه معنى دارذ ؟ فرموذ كه اگر ابله « 8 » نبوذندى كى به جنّت و انهار خرسند شذندى ؟ جائى كه ديذار يارست چه جاى جنّت و انهارست ؟

فرموذ كه اكثر اهل الجنّة البله و عليّون لذوى الالباب و اين بيت را گفت

شعر ( هزج )

در دوزخ اگر زلفِ تو در چنگ آيذ * از حالِ بهشتيان مرا ننگ آيذ

ور بىتو به صحراى بهشتم خوانند * صحراى بهشت در دلم تنگ آيذ

پس هر دون همّتى كه به تفرّج باغ بسته شذ از ديذار باغبان محروم ماند

. . . . . . . . . .

( 3 / 331 ) Z 113 آ B 107 آ K 220 013 , I , H ; 724 , I , T

( 5 ) امكان ZK : امكانم B - - ( 8 ) ابله KB : البله Z