مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٠

الحكاية

بيرون درانداختند ؛ هيچ كسى برنداشت ، مجد الدين حال را به حضرت مولانا « 1 » عرضه داشت ؛ فرموذ كه برو خرج كن ، هم نتوانست تلف كردن ، سوم « 3 » بار پرسيذ كه آن سيم را چه كنم و چه مىبايذ كردن ؟ فرموذ كه اگر مرا به حقيقت بىتقليد دوست مىدارى آن مجموع را برگير و در خندق ريز تا جانت از حساب آن خلاص يابذ ؛ همچنان برگرفتند و در خندق قلعه ريختند و خندق پرآب و لجم سياه بوذ ، بسا كسانى كه در هوس آن سيم سپيذ رويها سياه كرده جانها باختند ؛ بعد از آن فرموذ كه مال دنيا زهر قتّالست و همگان از بهر او در قتال و تمامت خلق را مىكشذ و فانى مىكنذ ؛ تا حدّى كه مردان خذا را نيز دهان تلخ مىكنذ ؛ اللّه اللّه احتياط مىبايذ كردن تا از جميع آفات « 10 » سيم سليم مانى و سليم عاهات او نگردى

شعر ( هزج )

دنيا نبوذ عيدم من زشتى او ديذم * گلگونه نهذ بر رو آن روسپى زرده

( 3 / 322 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان مشهور آفاق ، سرور باستحقاق ، اخى امير احمد پايپرتى رحمه اللّه كه از رؤساى آن ديار بوذ ؛ مردى بوذ منعم و متموّل و صاحب مقام و بس روزگار ديذه و بصحبت اكابر رسيذه بوذ و چون حضرت سلطان العارفين چلبى جلال الدين « 17 » عارف قدّس اللّه سرّه « 18 » بذآن ديار رسيذ و جميع اهالىء پايپرت من الذكور و الاناث بنده و مريد او شذند چنان حكايت كرد كه در عنفوانى

( 3 / 322 ) Z 111 ب B 105 ب K 216 503 , I , H ; 124 , I , T

( 1 ) به حضرت مولانا ZK : بمولانا B - - ( 3 ) سوم ZK : سيوم B - - ( 10 ) آفات ZK : افاتى B - - ( 17 ) جلال الدين ZK : - B - - ( 18 ) سرّه ZK : + العزيز B