مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٥

الحكاية

خذاوندگار در خطّهء روم يكى « 1 » او بوذ و شجرهء او را بدست مبارك « 10 » خوذ نبشته ، روايت كرد كه در اوّل حال از قيرشهر « 2 » ترك پسرى متعلّم « 3 » به قونيه با هم « 4 » برده بوذم ؛ در مدرسهء مولانا در خدمت من مىبوذ ؛ مگر شبى حضرت مولانا در صحن مدرسه تا نصف الليل كالقمر ليلة البدر سير مىفرموذ و جميع اصحاب در خواب رفته بوذند و آن طالب علم ترك آهسته آهسته درس خوذ را تكرار مىكرد و مراقب احوال خذاوندگار مىبوذ و مرا هم خواب غلبه كرده ؛ فقيه ترك مىبينذ كه حضرت مولانا بر نور سبز راكب شذه اندك اندك جانب روزن بالا رفتن گرفت ؛ چون بر وزن رسيذ فقيه مرا بيذار كرد و چون بر آن اطلاع يافتم ، نتوانستم تحمّل كردن و خوذ را گرفتن ؛ بيخوذوار نعرهء زذم و بىهوش گشتم ؛ ياران خفته يك‌بارگى بيذار گشتند و چون من « 11 » به خوذ آمذم فرموذ كه مجد الدين چرا نعره مىزنى و طعمهء خوذ را از حوصله بيرون مىاندازى ؟ تركى نومريد مىتوانذ تحمّل كردن تو افشا مىكنى ؛ ابدلان حق را ازينها بسيار باشذ ؛ محرميّت حاصل كن تا محروم نشوى ؛ همانا كه من كتم سرّه ملك أمره نه كه فرموذهء مردانست

شعر « 17 » ( رجز )

گر رازدارستى بشر * پيذا نگردى خير و شر

هرچه كه ناپيذاستى « 19 » * بر وى همه پيذاستى

. . . . . . . . . .

( 1 ) يكى KB : Z - - ( 10 ) مبارك ZB : متبرك K - - ( 2 ) قيرشهر BK : قيرشهرى Z - - ( 3 ) متعلم ZK : - B - - ( 4 ) باهم ZB : بهم K - - ( 11 ) من ZK : - B - - ( 17 ) شعر ZB : - K - - ( 19 ) a ناپيذاستى ZBK : ناپيداستش hK