مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦

الحكاية

تا ملك در تردّد نباشذ كه بىامر حق برگى از درخت جذا نمىشوذ

شعر ( رمل )

هيچ « 3 » برگى مىنيفتذ از درخت * بىقضا و حكمِ آن سلطانِ بخت

و من به حقيقت سگى را كشتم و مظلومى را از ظلم او رهانيذم ؛ سلطان فرموذ « 4 » كه گور آن عوان را گشاذند ، همانا كه سياه سگى را « 5 » خفته يافتند ؛ سلطان سر نهاذ و بتمهيد عذر مشغول شذ ؛ فرموذ كه آن شخص را خوى سگى و سبعيّت غالب بوذه « 7 » ، عقوريها مىكرد ، عاقبت‌الامر همچنان سگ محسوس شذ و همچنان بر صورت سگى محشور خواهذ شذن ؛ چنانك فرموذ : « 8 »

سيرتى « 9 » كان بر وجودت غالبست * هم بران تصوير حشرت واجبست

سلطان‌گريها كرده دست و پاى شيخ را بوسه‌ها داذه استغفار كرد و از منهيّات منزجر گشت

( 1 / 31 )

الحكاية

الحكاية

« 12 » : همچنان از خدمت اخى ناطور منقولست كه روزى سلطان از حضرت بهاء ولد به رغبت تمام و الحاح عظيم التماس وعظ و تذكير كرد ؛ بهاء ولد فرموذ كه منبر را به گورستان قانعى بيرون آوردند و مجموع شهريان من الذكور و الاناث دران جايگاه حاضر شذند ؛ حضرت مولانا بر سر منبر رفته حفّاظ تجويد الفاظ از هر سورهء عشرها و قوارع خواندند

( 1 / 31 ) Z 12 آ B 12 آ K 30 92 , I , H ; 43 , I , T

( 5 ) سياه سكى زا ZK : سكى سياه را B - - ( 4 ) فرموذ . . . شذ ZB : - K - - ( 7 ) بوذه Z : بود B - - ( 8 ) چنانك فرموذ ZK : شعر B - - ( 12 ) الحكاية ZK : منقولست B ( 3 ) هيچ . . . بخت : NM ج 3 ، ص 19 / 1899 ؛ AM 243 / 6 : ( 9 ) سيرتى . . . واجبست : NM ج 2 ، ص 323 / 1419 ؛ AM 135 / 18