مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧١

الحكاية

حضرت مولانا هم در ميان آن جماعت تشريف حضور ارزانى فرموذه بوذ ؛ بعد از ساعتى برخاست و در آسيابى درآمذه بسيار توقّف فرموذ و انتظار اين جماعت از حدّ گذشت ؛ مگر خدمت « 3 » شيخ و قاضى سراج الدين « 4 » در طلب او به آسياب درآمذند « 5 » و ديذند كه حضرت مولانا برابر سنگ آسيا بچرخ درآمذه است ؛ فرموذ كه بحقّ حقّ او كه اين سنگ آسيا سبّوح قدّوس مىگويذ ؛ « 6 » شيخ فرموذ كه « 7 » من و قاضى سراج الدين همان ساعت محسوس مىشنيذيم كه از آن سنگ آسيا آواز سبّوح قدّوس بسمع ما مىرسيذ « 8 » و اين غزل را سرآغاز « 9 » كرد كه

شعر ( رمل )

دل چو دانه ما مثالِ آسيا * آسيا كى دانذ اين گردش چرا

تن چو سنگ و آبِ او انديشه‌ها * سنگ گويذ آب دانذ ماجرا

آب گويذ آسيابان را بپرس * كو فكند اندر نشيب اين آب را

آسيابان گويذت كاى نان خوار * گر نگردذ اين كه باشذ نانبا

ماجرا بسيار خواهذ شذ خموش * از خذا واپرس تا گويذ ترا

و ما « 15 » از غايت آن « 17 » عظمت و تصرّف او بىخوذ شذيم ؛ چون به هوش خويش بازآمذيم « 18 » حضرت « 16 » مولانا غايب شذه بوذ

. . . . . . . . . .

( 3 ) خدمت ZB : حضرت K - - ( 4 ) سراج الدين K : - ZB - - ( 5 ) درآمدند B : در آمده ZK - - ( 6 ) مىكويد KB : كويد Z - - ( 7 ) فرموذ كه ZB : فرمود K - - ( 8 ) مىرسيد KB : رسيذ Z - - ( 9 ) سرآغاز KB : سرآغازى Z - - ( 15 ) و ما ZK : و اما B - - ( 17 ) آن KB : - Z - - ( 18 ) خويش باز ZK : - B - - ( 16 ) حضرت KB : - Z