مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥

الحكاية

شعر ( هزج )

يكى ماهى همىبينم برون از ديذه در ديذه * نه او را ديذهء ديذه نه وصفش گوش بشنيذه

و حضرت « 4 » رسول در لطافت و نظافت آن صورت حيران و سكران مانده بذو تعلّق عظيم نموذ ؛ ديذ كه دستارى بر سر نهاذه بوذ با شكرآويز و جامهاى برد يمنى پوشيذه به‌غايت اهتزاز و اضطراب مىنموذ ؛ از خدمت ناموس اكبر ، طاوس شهپر كيفيّت حال آن پيكر را بازپرسيذ كه چندين هزار تماثيل عجيب و اشكال غريب كه تحت العرش در هر فلكى على حده مشاهده كردم كه ما من مخلوق الّا و له تمثال تحت العرش الى آخره هيچ يكى از آنها مرا چنان به خوذ ربوذه و نگران نكرد « 11 » الّا كه اين صورت لطيف اليف منيف ؛ عجبا اين صورت كه باشذ و سرّ « 12 » اين چگونه بوذ ؟ أ هذا ملك مقرّب أم نبىّ مرسل او ولىّ مكمّل ؟ جبرئيل گفت : اين صورت كسيست از نسل صدّيق اكبر كه در آخر زمان ميان امّت تو ظهور خواهذ كردن و عالم را بانوار اسرار و حقايق تو مالامال كرده زيب و زينت خواهذ بخشيذن و همچنان حق تعالى او را قدمى و قلمى و دمى بخشذ كه جميع ملل « 17 » و ارباب « 18 » دول محبّ و مريد او شوند و او سرّ نور مظهر مظهر « 19 » دين تو خواهذ بوذن ، چنانك گفت :

. . . . . . . . . .

( 4 ) و حضرت ZK : و چون حضرت B - - ( 11 ) نكرد BZ : كرده K - - ( 12 ) سرّ ZK : سير B - - ( 17 ) ملل ZK : ملك ( ! ) B - - ( 18 ) ارباب ZB : - K - - ( 19 ) مطهر و مظهر ZK : مظهر مطهر و مظهر K