مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٢

الحكاية

شعر ( سريع )

آدمىء آدمىء آدمى * بسته دمى زانك نهء آن دمى

آدمىء را همه در خوذ بسوز * آن دمى باش اگر مَحرمى

كم زذ آن ماهِ نو و بدر شذ * تا نزنى كم نرهى از كمى

همچو مَلَك جانبِ گردون بپر * همچو فلك خم ده اگر مىخمى

الى آخره

( 3 / 297 ) همچنان روزى يارى ميخى بر ديوار حجرهء مدرسه مىكوفت ؛ حضرت مولانا فرموذ كه اين مدرسهء ما مسكن اولياست و اين حجره از آن مولانا شمس الدين است ؛ نمىترسند كه درينجا ميخ مىكوبند ؛ تا ديگر چنان نكنند ؛ مىپندارم كه آن ميخ را بر جگرم مىزنند ، حرمت مدرسه را تا اين غايت رعايت « 11 » مىفرموذ ، تا بىحرمتان را چه رسذ

( 3 / 298 ) همچنان روزى حضرت مولانا درين بيت معانى مىفرموذ

شعر « 14 » ( خفيف )

دعوى عشق كردن آسانست * ليك آن را دليل و برهانست

« 15 » گفت : روزى پاذشاهى ديذ كه كوذكى پيرى را مىزذ « 16 » و عظيم مىرنجانيذ ؛ سلطان فرموذ كه او را حاضر كردند ؛ پرسيذ كه آن پير را چرا مىزنى و بىحرمتى مىكنى ؟ همين دم سياستت كنم ؛ كوذك گفت : سلطان

. . . . . . . . . .

( 3 / 297 - 298 ) Z 103 ب B 97 ب K 296 32 , II , H ; 345 , I , T

( 11 ) رعايت KB : - Z - - ( 14 ) شعر ( + كه K ) ZK : - B - - ( 16 ) مىزذ BZ : مىزند K ( 15 ) دعوى . . . برهانست : ر . ك . به فيه ما فيه ، ص 4