مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٧

الحكاية

( 3 / 293 ) همچنان روزى از حضرتش سؤال كردند كه بعضى اوليا را متكبّر مىبينيم و آن تكبّر بر كجاست ؟ فرموذ كه در مردان خذا كبر كبريائى باشذ « 3 » نه كبر ريائى و تجبّر نفسانى و عجب جاه مردم جانى ، چنانك امام جعفر صادق رضى اللّه عنه كه گاه تزكيهء نفس خوذ كردى و خلفا و ملوك را التفات ننموذى ؛ پرسيذند « 5 » از آن تكبّر او ، گفت : حاشا من متكبّر نيستم و ليكن چون « 6 » من از هستى خويش برخاستم كبريائى او مرا مستهلك گردانيذ و بجاى كبر من بنشست و اين كبر از كبريائى اوست و من در ميان نيستم

شعر ( رجز )

گفتِ زبان كبر آورذ كبرت نيازت را خورذ * شو تو ز كبرِ خوذ جذا در كبريا آويخته

و نقلست از « 12 » بايزيد كه فرموذ هركه مرا ديذ از رقم شقاوت ايمن شذ ؛ چنانك فرموذ « 13 »

شعر ( مجتث )

رهذ ز تيرِ فلك وَزْ سنانِ مرّيخش * هر آن مريد كه او را بعشق پروردم

و جاى ديگر گفت

شعر ( رمل )

خوذ مريدِ من نميرذ كابِ حيوان خورده است * وانگهان از دست ، كه از ساقيانِ ذو المِنَن

. . . . . . . . . .

( 3 / 293 ) Z 102 آ B 96 ب K 199 982 , I , H ; 49 - 393 , I , T

( 3 ) باشد ZK : و B - - ( 5 ) پرسيذند ZK : + كه B - - ( 6 ) چون ZK : - B - - ( 12 ) از ZB : كز K - - ( 13 ) فرموذ ZK : كفت B