مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٢

الحكاية

فرموذ و از بوى خوش آن شرابست كه بعضى از اولياى كمّل اوقات بيخوذ مىشوند و كشف رازها مىكنند ؛ چنانك گفت :

شعر ( مجتث )

كذام شربت نوشيذ « 4 » پورهء ادهم * كه مست‌وار شذ از ملك و مملكت بيزار

چه سُكر بوذ كه آواز داذ سبحانى * كه گفت رمزِ انا الحق و رفت بر سرِ دار

باتّفاق تحسينها كرده ارادت آوردند و همچنان حضرت مولانا در صفت آن‌چنان شراب خوش‌گوار چه گفتار بسيار كه « 9 » فرموذه‌اند و گفته : « 10 »

شعر ( هزج )

اگر بر عقلِ عالميان ازين مستى چكذ جرعه * نه عالم « 12 » مانذ و آدم نه مجبورى نه خوذكامى

و همچنان در غزلى مىفرمايذ

شعر ( رجز )

ساقى جانِ خوب‌رو باذه دهذ سبو سبو * تا سر و پاى گُم كنذ زاهد و مرتضاى من

از كفِ خويش جسته‌ام در تكِ خم نشسته‌ام * تا همگى خذا شوذ حاكم و كذخداى من

پرسيذند « 19 » كه وجد چيست ؟ فرموذ الوجد انزعاج الرّوح عن احتمال غلبة الشّوق

. . . . . . . . . .

( 4 ) نوشيذ ZK : نوشيده B - - ( 9 ) كه BK : - Z - - ( 10 ) و كفته KB : - Z - - ( 12 ) b عالم BZ آدم K - - ( 19 ) پرسيذند BK : - Z