مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩

الحكاية

پروانه سجده‌ها كرده اعتقاد او مضاعف شذ و « 1 » حضرت مولانا تا چهل روز تمام بخلق روى ننموذ

( 3 / 268 ) همچنان « 3 » منقولست كه يك نوبت سلطان ركن الدين سعيد غفر ( له ) اللّه كه در سراى خويش دعوت عظيم كرده بوذ و تمامت شيوخ و اكابر حاضر آمذه . چنانك قاضى سراج الدين در مسند صدر بوذ و شيخ صدر الدين در صدر ديگر و سيّد شرف الدين پهلوى تخت سلطان نشسته بوذ و مجموع اكابر زير و بالا پر نشسته ؛ « 7 » از ناگاه حضرت مولانا با اصحاب درآمذ و در ميان سرا گرد حوض فروكشيذ ؛ چندانك سلطان و پروانه مبالغه كردند بالا نگذشت ؛ شيخ صدر الدين گفت : و من الماء كلّ شىء حىّ ؛ حضرت مولانا فرموذ بل و من اللّه كلّ شىء حىّ ؛ مجموع اكابر فروآمذند ؛ « 11 » همان‌جا سماع عظيم شذ

( 3 / 269 ) همچنان « 12 » در خانهء پروانه سماع عظيم بوذ ؛ حضرت مولانا شورهاى « 13 » بىنهايت فرموذ ؛ مگر سيّد شرف الدين با پروانه به گوشهء رفته بمساوى مشغول شذ و او از سر ضرورت مىشنيذ ؛ فى الحال حضرت مولانا سرآغاز كرد و اين غزل را فرموذ

شعر ( رمل )

هذيان كه گفت دشمن به درونِ دل شنيذم * پىِ من تصوّرى را « 19 » كه بكرد هم بديذم

. . . . . . . . . .

( 3 / 268 - 269 ) Z 96 ب B 91 ب K 184 271 , I , H ; 373 , I , T

( 1 ) شذ و BZ : شذه K - - ( 7 ) پرنشسته BK : پركشته Z - - ( 11 ) فروآمذند ZB : فروذ آمذند K - - ( 12 ) همچنان KB : الحكاية Z - - ( 13 ) شورهاى ZB : + عظيم و K - - ( 19 ) تصورى را KB : تصورى او Z ( 3 ) همچنان . . . 340 / 5 نداذ : ر . ك . به سپهسالار ، ص 86 - 87