مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٣

الحكاية

تفسير كرد لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ ( 90 / 4 ) اى فى ظلمة و جهل ثمّ رشّ عليهم من نوره ففنى عن اوصاف الانسانية ، فخرج من الكبد الى الراحة ؛ فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ( 90 / 11 ) العقبة نفسه ، فَكُّ رَقَبَةٍ ( 90 / 13 ) ان يعتق نفسه من رقّ الخلق و من رؤية افعال نفسه و من رؤية انّه فكّ و اللّه اعلم

( 3 / 249 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان خدمت ملكه « 7 » خاتون بنت مولانا روّح اللّه روحها روزى از خساست حال شوهر خوذ خواجه شهاب الدين روغن قراميد شكايت كرد كه در خانهء خوذ تنعّم ندارذ و با وجود چندان اسباب و اموال و كنيزكان و غلامان خوذ را عور و گرسنه مىدارذ ؛ فرموذ كه نيكو نمىكنذ ؛ همانا كه سرش مىخارذ ، بعد از آن فرموذ كه اگر امساك ممسّكان نبوذى اكساب و اسباب دنياوى كى جمع شذى ؟ و حكايتى فرموذ كه مگر خواجهء بوذ « 13 » منعم و بخيل ؛ روزى به مسجد جماعت رفته بوذ ؛ از ناگاه بخاطرش افتاذ كه مباذا چراغ بىسرپوش مانده باشذ ؛ « 15 » زوذ برخاست و به خانه دويذه كنيزك را بانگ كرد كه در را مگشا ، امّا سر چراغ را بپوشان تا باذ « 16 » بزر را نخورذ ؛ كنيزك گفت : در را چرا نگشايم ؟ گفت : تا پاشنهء در خورده نشوذ ؛ كنيزك گفت : با چندين « 18 » تصرّف كه مىكنى از مسجد تا اينجا آمذن را چرا نمىبينى كه كفشت پاره مىشوذ ؛ گفت : معذور دار ، پابرهنه آمذم ، اينك كفشهاام در بغل است ؛ همانا كه ملكه « 20 » خاتون منبسط گشته خندهء زذ و فارغ شذ

( 3 / 249 ) Z 93 آ B 87 ب K 172 161 , I , H ; 553 , I , T

( 7 ) ملكه K : ملك Z - - ( 13 ) بوذ ZK : بودم B - - ( 15 ) باشذ K : بوذ Z - - ( 16 ) باذ KZ : + باد B - - ( 18 ) با چندين ZK : + كه B - - ( 20 ) ملكه K : ملك Z