مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٠

الحكاية

ظلمت خانها را ناچيز مىگردانذ و همچنان در شكم مباركشان از آن اطعمه ذرّهء تفاوت نكرده بوذ و همان « 2 » بوذ كه بوذ و اين از جملهء كرامات عجيب « 3 » است

شعر ( رمل )

لقمه و « 5 » نكته‌ست كامل را حلال * تو نهء كامل مخور مىباش لال « 15 » هركه در وى لقمه شذ نورِ جلال

هرچه خواهذ تا خورذ او را حلال

« 6 » ( 3 / 245 )

الحكاية

الحكاية

: « 7 » فخر جويندگان و نمك گويندگان شرف الدين عثمان گوينده كه نديم قديم بوذ چنان روايت كرد كه روزى در باغ كرامانا خاتون كه وليّهء زمان بوذ ، سه شبانروزى حضرت مولانا سماع كرد و در تواجد مشغول بوذ ؛ « 10 » همانا كه سه جوق گوينده از گفتن و ناخفتن عاجز و مسكين گشته بوذند ، در ميان سماع به گوش زكى قوّال گفتم كه سه شب است كه به خانه نرفتيم ، عجبا حال ايشان چون شذه باشذ ؟ همانا كه حضرت مولانا دست از زير دامن مبارك بيرون كرده مشتى سيم نو مضروب و مسكوك در دف ما چنان ريخت كه رقّ دف دريذه به زمين ريخته شذ ؛ جمع كرده شمرديم ، هزار و هفت « 16 » صذ درم بوذ سلطانى و ما از آن قدرت بىقوّت گشته

( 3 / 245 ) Z 92 ب B 86 ب K 169 851 , I , H ; 153 , I , T

( 2 ) همان ZK : همين B - - ( 3 ) عجيب ZB : عجب K - - ( 5 ) a و Z : - BK - - ( 7 ) الحكاية BK : و كويند Z - - ( 10 ) بوذ BZ : شد K - - ( 16 ) هزار و هفت ZB : هزار هفت K ( 15 ) لقمه . . . لال : NM ، ج 1 ، ص 100 / 1621 ؛ AM ، ص 43 / 22 ( 6 ) هركه . . . حلال : NM ، ج 2 ، ص 448 / 3573 ؛ AM ، ص 184 / 24