مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

الحكاية

خذاش هدايت دهاذ آن را كه مرا دشنام مىدهذ ؛ دعا مىگويم كه خذايا ! او را ازين دشنام داذن بهتر و خوش‌تر كارى بده تا عوض اين تسبيحى گويذ و تهليلى و مشغول عالم حق گردذ ؛ ايشان كجا افتاذند به من كه وليست يا ولى نيست ؛ ترا چه كه اگر ولى هستم يا نيستم ؛ چنانك گفتند جوحى را كه اين‌سو بنگر كه خوانچها مىبرند ؛ گفت : ما را چه ؟ گفتند : به خانهء تو مىبرند ؛ گفت :

اكنون شما را چه ؟ ازين سبب از صحبت خلق پرهيز مىكنم تا از سر تقليد در تشويش تسويس « 8 » نباشند

( 3 / 240 ) همچنان منقولست كه يكى در حضور حضرت مولانا شمس الدين تبريزى به حضرت مولانا گفت كه من ترا دوست مىدارم و ديگران را از بهر تو دوست مىدارم « 11 » و شعر مجنون را استشهاد مىآورد

شعر ( وافر )

احبّ لحبّها السّودان حتّى * احبّ لحبّها سود الكلاب

مولانا جواب فرموذ كه اگر اين غير مولانا شمس الدين تبريزى را مىگوئى ، اگر مرا « 15 » بهر او دوست مىدارى فاضل‌تر باشذ و مرا خوش‌تر آيذ ، از آنك او را « 16 » از بهر من دوست دارى و آنچ « 18 » مىگوئى كه غير محبوب را به تبعيّت محبوب دوست دارند « 17 » و آن هم وقتى روا باشذ كه محبوب راضى باشذ بتبع داشتن آن غير ؛ آن شخص هيچ نگفت ، سرى نهاذ و برخاست

. . . . . . . . . .

( 3 / 240 ) Z 91 آ B 85 آ K 166 , I , H ; 743 , I , T

( 8 ) تسويس ZK : تشويش B - - ( 11 ) مىدارم B : دارم ZK - - ( 15 ) مرا ZK : - B - - ( 16 ) او را ZK : - B - - ( 18 ) آنچ ZK : اين چه B - - ( 17 ) دارند ZK : داريد B .