مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١١

الحكاية

نى نى شما اندك زمانى خواهيذ ماندن ، الّا آسايش و آرايش « 1 » نخواهذ بوذند ؛ همچنان شذ كه فرموذه بوذ و چون حضرت مولانا نقل مىكرد ياران قديم را گفت كه « 3 » بعد از من شما را آسايش نخواهذ بوذن ، الّا فرزندان شما در عالم بياسايند

( 3 / 231 ) و گويند « 5 » كه روزى بعضى مريدان گفتند كه ما بيچارگانيم ، گناهكارانيم ، نمىتوانيم به خدمت مولانا آمذن ؛ فرموذ كه شما را بايذ آمذن كه « 7 » محتاجيذ و گناهكار ؛ فرموذ كه هركه معانى مثنوى را بشنوذ و بذآن كار نكنذ سَمِعْنا وَ عَصَيْنا * ( 2 / 93 ؛ 4 / 48 ) ست سَمِعْنا وَ أَطَعْنا * ( 2 / 285 ؛ 4 / 49 ؛ 5 / 10 ) نيست ؛ فرموذ كه شبى پذرم به نماز مشغول بوذ ؛ در پهلوش نشسته بوذم ؛ پذرم در حالت قيام اللّه اللّه مىفرموذ ؛ بعد از زمانى ديذم كه دهان مباركش باز مانده بوذ و لب نمىجنبيذ ، امّا از اندرون سينه‌اش آواز اللّه اللّه مىآمذ ؛ ولد فرموذ « 13 » كه روزى به حضرت والدم گفتم كه ياران مىگويند كه وقتى كه ما مولانا را نمىبينيم اصلا خوش نمىشويم و خوشى ما مىروذ ؛ فرموذ كه هركه بىمن خوش نمىشوذ آنست كه مرا نشناخته است ، مرا آن وقت شناخته باشند كه بىمن خوش باشند از من ، يعنى با معنى من آشنا باشند ، « 17 » فرموذ كه بهاء الدين ، هر وقتى كه خوذ را ببينى كه خوشى دارى و حالت خوش بذان كه آن خوشى منم در تو ؛ چنانك گفت

. . . . . . . . . .

( 3 / 231 ) Z 90 آ B 83 ب - 84 آ K 163 672 , I , H ; 143 , I , T

( 1 ) آرايش BK : آرام Z - - ( 3 ) كه K : - Z - - ( 5 ) كويند Z : فرموذ BK - - ( 7 ) كه ZK : - B - - ( 13 ) فرموذ BK : - Z - - ( 17 ) باشند ZK : شوند B