مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٠

الحكاية

همانا كه از آن شاذى رادى « 1 » نموذه هرچه داشت و پوشيذه بوذ بياران و فقرا شكرانه داذ و گفت : چون شب شذ جامه خواب لطيف گسترانيذم ، توقّع آنك مگر خذاوندگار دمى بيايذ بياسايذ كه از مكابدات عبادات « 4 » شب و سماعهاى روز و ناخوردن وجود مباركش چون لب ساغر لاغر گشته بوذ ؛ از ناگاه بيامذ ؛ فرموذ كه سراج الدين تو در جامه خواب درآ ! درآمذم و تا اوّل صباح بيذار مىغلطيذم به اميذ آنك شايذ كه بيايذ ؛ ديذم كه به نماز مشغول شذ و دير كشيذ ؛ فرياذى كردم كه اى سلطان دين ! يكدمه آسايشى نكنى ، صبح نزديكست و بنده از انتظار خذاوندگار مردم ؛ فرموذ كه سراج الدين اگر ما در خواب رويم چندين خفتگان بيچاره را كه چاره كنذ ؟ چه همه را به عهده رفته‌ايم تا از حق بخواهيم و بكمال برسانيم و از عقبات عقوبات برهانيم و بدرجات جنّات برسانيم ان شاء اللّه وحده العزيز و اين غزل را فرموذ كه

شعر « 14 » ( مجتث )

اگر تو كار نكردى و مفلسى از خير * بيا كه كار چو تو صذ هزار ما كرديم

و چون سراج الدين اين خبر را بياران رسانيذ سجده‌كنان بجمعهم شكرها كردند

. . . . . . . . . .

( 3 / 204 ) Z 84 آ B 76 آ K 146 852 , I , H ; 713 , I , T

( 1 ) شاذى رادى ZK : شادى را ذوقى B - - ( 4 ) عبادت ZK : عبادت B - - ( 14 ) شعر KB : - Z