مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٨

الحكاية

صاحب دل محبّ و معتقد مذكوره بوذند و او را كرامات ظاهره از حدّ بيرون بوذ « 2 » و او پيوسته از صحبت حضرت مولانا خالى نبوذى و ايشان نيز اوقات به ديذن او رفتندى ؛ مگر محبّان فخر النساء او را باعث شذه باشند كه البتّه به حج بايذ رفتن و او را هم داعيهء باطن بوذه گفت : تا به حضرت « 5 » مولانا مشورت كنم كه بىاجازت و اشارت او مرا مجال حركت امكان نيست و هرچه او « 6 » فرمايذ آن كنم ؛ برخاست و به زيارت مولانا آمذه پيش از آنك بگفت آيذ ، مولانا فرموذ كه به‌غايت نيّت نيكوست و سفر مباركست ، اوميذست كه با هم باشيم ؛ سر نهاذ « 8 » و هيچ نگفت ؛ ياران متحيّر ماندند كه كيفيّت حال و ما جرى بينهما چيست و آن شب خدمت فخر النساء در خانهء مولانا مانده صحبت كردند ؛ بعد از نيم‌شب خذاوندگار بر بام مدرسه رفته بتهجّد مشغول شذه ؛ بعد از فراغ نماز نعرهاى عظيم مىزذ و شور مىكرد ؛ همانا كه از روزن بام اشارت كرد كه فخر النساء بالا بيايذ ؛ چون مذكوره بر بام مدرسه برآمذ فرموذ كه بالا نگاه كن كه مقصود حاضر شذه است ؛ مىبينذ كه كعبهء معظّم بر بالاى مولانا طواف مىكنذ و چرخ مىزند عيانا و يقينا لا ريبا و تخمينا ؛ فخر النساء ضعيفه شهقهء بزذ و درو بوالعجب حالتى و حيرتى طارى شذه « 17 » ، بعد از زمانى چون به هوش آمذ سر نهاذ و از آن خواست بكلّى برخاست ؛ همانا كه حضرت مولانا اين غزل را سرآغاز فرموذ « 19 »

. . . . . . . . . .

( 3 / 200 ) Z 83 آ B 77 ب K 144 652 , I , H ; 413 , I , T

( 2 ) بوذ ZB : بوده K - - ( 5 ) به حضرت ZK : حضرت B - - ( 6 ) او ZK : - B ( 8 ) نهاذ ZB : نهاده K - - ( 17 ) شد : شذه ZKB - - ( 19 ) فرموذ K : + كه Z