مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٣

الحكاية

فرموذ « 1 » كه من مردهء باشم و او در من نگرذ به از زندهء كه او در من ننگرذ

شعر ( رمل )

مردهء باشم به من حق بنگرذ * به از آن زنده كه باشذ دور و رَد

« 4 » ( 3 / 195 ) منقولست « 5 » كه پيوسته حضرت خذاوندگار دعا كردى ياران را كه خذا « 6 » از قضاى آشكاراتان نگاه داراذ ؛ ياران ازين معنى سؤال كردند ؛ فرموذ كه قضاى آشكارا صحبت اغيار و ناجنس است ؛ اللّه اللّه صحبت عزيز است لا تصاحبوا غير ابناء الجنس چنانك گفت :

شعر ( رمل )

اى فغان از يارِ ناجنس اى فغان * همنشينِ نيك جوئيذ اى مِهان « 11 » گر نخواهى خدمتِ ابناى جنس

در دهانِ اژدهائى همچو خِرس

و فرموذ « 13 » كه درين معنى حضرت خذاوندم سلطان الفقراء مولانا « 14 » شمس الدين تبريزى عظّم اللّه ذكره مىفرمايذ كه علامت مريد قبول يافته آنست كه اصلا با مردم « 18 » بيگانه صحبت نتوانذ كردن و اگر از ناگاه در صحبت بيگانهء اتّفاق افتذ ، چنان نشينذ كه منافق در مسجد و كوذك در مكتب و اسير در زندان

. . . . . . . . . .

( 3 / 195 ) Z 82 آ B 76 ب 352 , I , H ; 013 , I , T

( 1 ) فرموذ كه : - Z - - ( 5 ) منقولست KB : كويند Z - - ( 6 ) خذا ZK : خدا را B ( 13 ) و فرموذ KB : - Z - - ( 14 ) مولانا KB : - Z - - ( 18 ) با مردم ZK : به مردم B ( 4 ) مردهء . . . ورد : NM ، ج 5 ، ص 256 / 4028 ؛ AM ، ص 543 / 8 ( 11 ) اى فغان . . . مهان : NM ، ج 6 ، ص 441 / 2950 ؛ AM ، ص ، 621 / 4