مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٣

الحكاية

شعر « 1 » ( بسيط )

الرّوح من نور عرش اللّه مبدؤها * و تربة الارض اصل الجسم و البدن

قد الّف الملك الجبّار بينهما * ليصلحا لقبول العهد و المحن

الرّوح فى غربة و الجسم فى وطن * فارحم غريبا كئيبا نازح الوطن

و همچنان شورها مىكرد و مىگفت

شعر ( هزج )

گر خيره‌سرى زنخ زند گو مىزن * معشوقه ازين لطيف‌تر امكان نيست

( 3 / 184 )

الحكاية

الحكاية

: « 12 » منقولست كه روزى حضرت مولانا با يارى چند از دروازهء اسب بازار بيرون آمذه به زيارت مرقد سلطان العلماء بهاء الدين ولد رضى اللّه عنه و ارضاه مىرفت ؛ ديذند كه خلايق بيشمار بر شخصى هنگامه شذه‌اند و از آن جماعت جوانى چند پيش دويذند و فرياذ كردند كه حسبة للّه يكى را سياست مىكنند تا حضرت مولانا شفاعت كنذ كه نوجوانست رومى ؛ فرموذ كه چه كرده است ؛ گفتند كه يكى كشته است قصاص مىكنند ؛ در حال پيش رفته تمامت جلّادان

( 1 ) شعر K : بيت Z - - ( 12 ) الحكاية BK : همچنان Z