مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٢

الحكاية

و دليرى ، يقين شذ كه خذاوندگار ما پهلوان عظيم بوذه است ؛ فرموذ كه اى و اللّه نه كه شاه ما انا اشجع النّاس فرموذه است ؟ ياران بجمعهم « 2 » سر نهاذند و آفرينها كردند ؛ همانا كه اين قصيده را سرآغاز كرد و گفت :

شعر ( هزج )

من اين ايوان نه تو را نمىدانم نمىدانم * من اين نقاشِ جاذو را نمىدانم نمىدانم

« 5 » و ياران مىنبشتند تا بذين ابيات رسيذ كه

بدستم يرلغى آمذ از آن قانِ همه قانان * من اين باجو و با تو را نمىدانم نمىدانم

چه رومى چهرگان دارم چه تركانِ نهان دارم * چه عيبست آن هلاوو را نمىدانم نمىدانم

« 9 » الى آخر القصيدة

( 3 / 171 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان منقولست كه از حرم خذاوندگار كرا خاتون رضى اللّه عنها كه او روايت كرد كه شبى « 13 » حضرت مولانا از ميانهء ما غايب شذ و من اندرون و بيرون خانهاى مدرسه را يگان يگان جستم و نيافتم و حال آن بوذ كه تمامت درها بسته بوذ ؛ درين انديشه همگان متحيّر مانده بوذيم ؛ بعد از آنك همه در خواب رفته بوذيم ؛ از ناگاه بيذار شذم ؛ ديذم « 17 » كه به نماز تهجّد ايستاذه بوذ ،

( 3 / 171 ) Z 75 ب B 71 آ 532 , I , H ; 782 , I , T

( 2 ) بجمعهم Z : همه B - - ( 5 ) b نمىدانم Z : - B - - ( 9 ) چه رومى . . . نمىدانم نمىدانم B : - Z - - ( 13 ) شبى B : - Z - - ( 17 ) ديذم Z : - B