مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٥

الحكاية

از حضرت مولانا بيرون آمذ ياران از آن اشارت در قلق افتاذند كه آيا عاقبت ما چه خواهذ شذن ؟ و بسيار بگريستند ؛ حضرت مولانا فرموذ :

نى نى تا اين حدّ نيست ، مىخواستم كه امير عالم ما بكلّى تنبل نشوذ و نفس مكّار را كاهلى تعليم نكنذ و به قدر امكان در كوشش و جوشش باشذ كه حق تعالى مردم كاهلى و عاطل و اهل كسل را دوست نمىدارذ

شعر ( رمل )

دوست دارذ يار اين آشفتگى * كوششِ بيهوذه به از خفتگى « 8 » كافرم من گر زيان كردست كس

در رهِ ايمان و طاعت يك نَفَس « 9 » كارِ تقوى دارذ و زهد و صلاح * كه بذان باشذ به دو عالم فلاح

چه اگر آنچ مرا از رحمت بىنهايت معلوم شذه است اعلام دهم و افشا كنم و بخلق بگويم بكلّى از كار بمانند و هيچ نجنبند و گفت :

شعر ( مضارع )

تو امنِ مطلقى و بر نارسيذگان * اينست اعتقاد كه خوف و رجاستى

( 3 / 165 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا در جماعت‌خانه با ياران همدم صحبتى كرده بوذ و يار ربّانى ربابى مىزذ و در سرّ رباب معرفت مىفرموذ ؛ از ناگاه شيخ المشايخ

. . . . . . . . . .

( 3 / 165 ) Z 74 آ B 69 آ K 125 822 , I , H ; 082 , I , T

( 8 ) دوست . . . خفتكى : NM ، ج 1 ص 111 / 1819 ؛ AM ، ص 48 / 2 ( 9 ) كافرم . . . نفس : NM ، ج 1 ، ص 61 / 977 ؛ AM ، ص 26 / 19