مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

الحكاية

اللّه كه جميع اوليا در توقّع سؤال را جهت ذلّ نفس و قهر مريد گشاذه كرده بوذند ، و رفع قنديل و تحمّل زنبيل را واداشته و از مردم منعم بر موجب وَ أَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً ( 73 / 20 ) مال زكات و صدقه و هديه و هبه هم قبول مىكردند ؛ ما آن در سؤال را بر ياران خوذ دربسته‌ايم و اشارت رسول را بر جاى آورده كه استعفف عن السّؤال ما استطعت ، تا هر يكى به كدّ يمين و عرق جبين خوذ امّا بكسب و امّا به تجارت و امّا به كتابت مشغول باشند و هركه از ياران ما اين طريقه را نورزذ پولى نيرزذ ؛ همچنان روز قيامت روى ما نخواهذ ديذن و اگر چنانك به كسى دست دراز كنند من روى بذيشان فراز خواهم كردن و اين حديث را گفت :

شعر ( رمل )

گفت پيغمبر كه جنّت از إله * گر همىخواهى ز كس چيزى مخواه

گر نخواهى من كفيلم مر ترا * جنّةالمأوَى و ديذارِ خذا

« 13 » ( 3 / 156 ) همچنان منقولست از خدمت نور الاصحاب مولانا نور الدين تيز بازارى نوّر اللّه قلبه و قبره كه از جملهء مريدان خاصّ بوذ روايت كرد « 16 » كه روزى « 17 » حضرت مولانا معانى مىفرموذ و در اثناى كلام حكايتى غريب روايت كرد كه درويشى متألّه چهل سال تمام در بيشه واله مانده بوذ ، تا حدّى كه مرغان بر فرق سر او لانها كرده بوذند ؛ ناگاه قطبى را بر او گذر افتاذ ؛ سيلى محكم بر قفاش

. . . . . . . . . .

( 3 / 156 ) Z 71 آ B 67 آ 022 , I , H ; 862 , I , T

( 16 ) كرد Z : كرده B - - ( 17 ) روزى B : + كه Z ( 13 ) كفت . . . خذا : NM ، ج 6 ، ص 290 / 333 - 334 ؛ AM ، ص 558 / 25