مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

الحكاية

و دليرى ، چه اگر در صورت حال يكى را از زندان آزاذ كنند و تشريف دهند بىهيچ شكّى موجب هزار « 2 » محمدت و شاذى باشذ و فى الحقيقة مرگ ياران ما درين مثابت است كه گفته شذ

شعر ( رمل )

چونك ايشان خسروِ دين بوذه‌اند * وقتِ شاذى شذ چو بشْكستند بند

سوى شاذُروانِ دولت تاختند * كُنْده و زنجير را انداختند

روحِ سلطانى ز زندانى بجست * جامه چه درانيم و چون خائيم دست

« 7 » ( 3 / 148 ) همچنان از حضرت سلطان ولد منقولست كه گفت :

روزى ملالت و قبض عظيم بر من غلبه كرده بوذ ؛ ديذم حضرت والدم از در مدرسه درآمذ و مرا ملول و منقبض ديذه فرموذ كه از كسى تو رنجيذى كه چنين ترنجيذى ؛ گفتم : نمىدانم كه چه حالست ؛ پذرم برخاست و به خانه درآمذه بعد از لحظهء ديذم كه پوستين گرگين را گردانيذه سر و روى مبارك را پوشانيذه بيرون آمذ و چون نزديك من رسيذ فرموذ كه بع‌بع يعنى مرا بترسانذ ، چنانك اطفال را ترسانند و مرا از آن حركت لطيف پذرم خندهء عظيم وارد شذه چندانى خنديذم كه نتوان گفت ؛ سر نهاذم و پاىهاى پذر را بوسه‌ها داذم ؛ فرموذ كه بهاء الدين چنانك اگر ترا محبوبى لطيفى كه ملازم

. . . . . . . . . .

( 3 / 148 ) Z 68 آ B 63 ب 312 , I , H ; 552 , I , T

( 2 ) هزار Z : هزاران B ( 7 ) چونك . . . دست : NM ج 6 ، ص ، 318 / 798 - 799 ، 797 ؛ AM ص 571 / 12 - 11