مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٠

الحكاية

شعر ( سريع )

عشق گزين عشق كه گردى گزين * عشق ترا بخشذ رائى رزين

( 3 / 129 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا در حجرهء سراج الدين تترى كه علّامهء زمان خوذ بوذ ، درآمذه بمعانى مشغول شذ ؛ فرموذ كه حكيم الهى خواجه سنائى و خدمت فريد الدين عطّار قدّس اللّه سرّهما بس بزرگان دين بوذند و ليكن اغلب سخن از فراق گفتند ؛ امّا ما سخن همه از وصال گفتيم ؛ باز فرموذ : امام ابو حنيفه و امام « 7 » مطّلبى و امامان ديگر رضى اللّه عنهم معماران عالم خشكى بوذند ؛ هركه بصدق تمام طريقهء ايشان را گرفت و متابعت آن عزيزان كرد از شرور اشرار و قطّاعان راه دين ايمن شذ و رهيذ ؛ امّا جنيد و ذو النون و ابا يزيد و شقيق و ادهم و منصور و امثال ايشان مرغان « 11 » آبى بوذند و سبّاحان « 12 » عمّان معانى ؛ هركه متابعت ايشان كنذ از حيله‌هاى نفس مكّار خلاص يابذ و بگوهر درياى قدرت ره برذ

( 3 / 130 ) همچنان خدمت بهاء الدين بحرى كه از علم معانى بهرهء « 14 » اكمل داشت روايت كرد كه روزى حضرت مولانا فرموذ كه هركه بسخنان عطّار مشغول شوذ از سخنان حكيم مستفيد شوذ و بفهم اسرار آن كلام رسذ و هركه سخنان سنائى را بجدّ تمام مطالعه كنذ بر سرّ سنائى سخنان ما واقف شوذ

. . . . . . . . . .

( 3 / 128 ) Z 64 ب B 60 آ 102 , I , H ; 042 , I , T

( 7 ) و امام ZB : + شافعى hZ - - ( 11 ) مرغان Z : مرغ B - - ( 12 ) سباحان Z : سياحان B - - ( 14 ) بهرهء B : بهرى Z