مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٩

الحكاية

( 3 / 128 ) همچنان هم خدمت چلبى شمس الدين حكايت كرد كه روزى حضرت مولانا با جمع اصحاب بسوى زاويهء شيخ صدر الدين مىرفتند ؛ چون نزديكتر رسيذند خادم مقام بيرون آمذه خدمت كرد كه شيخ در گوشه نيست ؛ خذاوندگار فرموذ كه خمش كن كه « 4 » از شيخت اين قدر نياموختى كه چيزى را كه از تو نپرسند نگوئى ؛ از آنجا درگذشتند و به مدرسهء كه در آن حوالى بوذ درآمذند ، چندانى معانى و معارف فرموذ كه توان گفت ؟ بعد از آن ساعتى گوش مبارك را بر ديوار مدرسه نهاذه سر مىجنبانيذ ، فرموذ كه اصحاب را معلوم است كه ما اين جايگاه چون آمذيم ؟ مقصود كلّى آن بوذ كه اين بقعهء بيچاره به زبان حال به حضرت حق مىناليذ و زاريها « 10 » مىكرد كه چند پوست چند پوست ؟ روزى به معانى دوست مشرّف نشوم ؛ اللّه الهام داذ تا بذينجا نهضت نموذه ساعتى او را به مغز نغز معانى و قدم مبارك ياران مشرّف گردانيذم

همچنان فرموذ كه امام محمد غزالى رحمة اللّه عليه در « 14 » عالم ملك گرد از درياى عالم برآورده ، علم علم را برافراشته ، مقتداى جهان گشت و عالم عالميان شذ ؛ چه اگر همچون احمد غزالى ذرّهء عشقش بوذى بهتر بوذى و سرّ قربت محمّدى را چون احمد معلوم كردى ؛ از آنك در عالم همچون عشق استاذى و مرشدى و موصلى نيست

. . . . . . . . . .

( 3 / 128 ) Z 64 آ B 59 ب 002 , I , H ; 832 , I , T

( 4 ) كن كه Z : كن B - - ( 10 ) زاريها Z : زارها B - - ( 14 ) در B : از Z