مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٤

الحكاية

مىرسيذ و اين چه واقعه است كه اسبان تازى ما بسوى شما نمىتازند و گامى پيشتر نمىنهند و از نيامها شمشيرهاى مصرى بيرون نمىآيذ ؛ مگر كه در ميان شما جاذويان هستند ؛ اهل كاروان جواب داذند كه حاشا كه مردم جاذو در ميان مردان درآيند ، امّا بدانيذ و آگاه باشيذ كه فرزند بهاء ولد بلخى مولانا جلال الدين روم با اولاد و اعقاب خوذ در ميان ماست و هيبت ولايت اوست كه شما را « 6 » بسته كرده است

شعر ( رمل )

هيبتِ بازست بر كبكِ نجيب * خرمگس را نيست ز آن هيبت نصيب

« 8 » همانا كه همه‌شان چو برگ خزان ريزان گشته خزان خزان پيش آمذه سرهاشان باز كرده باخلاص تمام ارادت آوردند و از آن معصيت توبه‌ها كرده چندين تحفه‌هاى غريب بياران بخشيذند و مرافقت نموذه تا شهر حلب بدرقه شذند و هر يكى اجازت خواسته بمقام مألوف خوذ معاودت نموذند و همانا كه هر كرا معاون و مناصر و معاضد حق « 13 » باشذ ابدا از آفات زمان و بليات جهان ايمن و سليم باشذ ؛ چنانك فرموذ

شعر ( رمل )

آن كسى را كش خذا حافظ بوَذ * مرغ و ماهى مرو را حارس شوذ

« 16 »

. . . . . . . . . .

( 6 ) كه شما را Z : با شما را B - - ( 13 ) حق B : - Z ( 8 ) هيبت . . . نصيب : NM ج 3 ، ص 248 / 4341 ؛ AM ص 307 / 23 ( 16 ) آن كسى را . . . شوذ : NM ج 3 ، ص 184 / 3237 ؛ AM 278 / 23