مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٨

الحكاية

طباع مردم را موافق افتاذه است آن معانى را در خورد ايشان داذيم ؛ چه مردم روم اهل طرب و زهره بيان بوذند ؛ مثلا « 2 » چنانك طفلى رنجور شوذ و از شربت طبيب نفرت نمايذ و البتّه فقاع خواهذ ؛ طبيب حاذق رو چنان نمايذ كه دارو را در كوزهء فقاع كرده بذو دهذ تا بوهم آنك فقاعست ؛ شربت را به رغبت بنوشيذه از خلل علل صافى گشته حلل صحّت درپوشذ و مزاج سقيم او « 6 » مستقيم گردذ

شعر ( رمل )

الصّلا « 8 » بيمارى ناسُور را * داروى ما يك‌به‌يك رنجور را

ما طبيبانيم و شاگردانِ حق * بحرِ قُلْزُم ديذ ما را فَانْفَلَق

دست مزدى « 10 » مىنخواهيم از كسى * دست‌مزدِ « 11 » ما رسذ از حق بسى

( 3 / 117 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان منقولست كه خدمت ملك المدرّسين جامع السنن و الفرض ، ولىّ اللّه فى الارض ، شمس الدين ماردينى رحمة اللّه عليه كه در عهد خوذ شريح زمان و نعمان ثانى بوذ و در صيانت و ديانت ثانى نداشت ؛ مگر به‌غايت منكر سماع و كرامات مشايخ بوذ ؛ جماعت فقهائى كه اندكى از عالم مردان خذا باخبر بوذنذ و بوئى برده ؛ روزى پيش وى ذكر مناقب مولانا مىكردند و از اخلاق حميدهء او مىشمردند كه حضرت مولانا چنينها مىكنذ و بى

( 3 / 117 ) Z 60 آ B 56 ب 191 , I , H ; 622 , I , T

( 6 ) او Z : - B - - ( 10 ) a مزدى Z : موزى ( ! ) B - - ( 11 ) B مزد Z : مزدى Z ( 2 ) مثلا . . . كردذ : ر . ك . به سپهسالار ، ص 70 ( 8 ) الصلا . . . بسى : NM ج 3 ، ص 153 / 2709 ، 2700 ، 2708 ؛ AM ص 263 / 7 ، 1 ، 6 .