مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٧

الحكاية

( 3 / 106 ) همچنان ياران متّقى از سر سرّ نقى چنان روايت كردند كه چون آواز اذان مؤذّن به گوش مباركش رسيذى بعظمتى تمام بر سر زانوها قيام نموذى و گفتى :

مصراع « 4 » ( رجز )

نامت بمانا تا ابد اى جانِ ما روشن به تو

و سه بار بگفتى و سر نهاذى ، آنگاه برخاستى و به نماز شروع كردى و گفتى

( شعر رمل )

اين نماز و روزه و حجّ و جهاد * هم گواهى داذنست از اعتقاد

هدْيه‌ها و ارمغان و پيشكش * شذ گواهِ آنك هستم با تو خوش « 8 » گر محبّت فكرت و معنيستى

صورتِ روزه و نمازت نيستى

« 9 » ( 3 / 107 ) همچنان از مستوران قبات حضرت يكى روايت كرد كه روزى حضرت مولانا در بيان فضيلت نماز و نمازكاران با نياز معانى مىفرموذ ؛ حكايتى كرد كه در شهر بلخ درويشى بوذ كه در اللّه اكبر گفتن مؤذّن بر سر پا برخاستى و تواضع و تذلّل عظيم نموذى تا مؤذّن اذان را تمام كرد « 14 » ؛ چون ساعت نفس آخرين او پيش آمذ و نفس نفيس پاك او تسليم شذ از ناگاه مؤذّن اذان كردن گرفت « 15 » ، در حال باذن اللّه تعالى برخاست و همان اكرام خوذ را بجاى آورده حق تعالى به بركت آن تعظيم « 17 » ، سكرات موت را بر وى شيرين گردانيذه ، چون وى را

. . . . . . . . . .

( 3 / 106 - 107 ) Z 58 آ B 53 ب 051 , I , H ; 312 , I , T

( 4 ) مصراع Z : شعر B - - ( 14 ) كرد Z : كردن B - - ( 15 ) كرفت Z : - B - - ( 17 ) تعظيم Z : + عظيم B ( 8 ) اين . . . خوش : NM ج 5 ، ص 13 - 14 / 183 - 186 ؛ AM ص 433 / 12 - 13 ( 9 ) كر محبت . . . نيستى : NM ج 1 ، ص 162 / 2625 ؛ AM ص 70 / 2