مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٦

الحكاية

( 3 / 105 ) همچنان يار ربّانى خواجه نفيس الدين سيواسى رحمه اللّه روايت كرد كه روزى حضرت مولانا وضو مىساخت و من بر دست مباركش آب مىريختم ، مگر به بازوى مباركش آب على التمام نرسيذه بوذ ؛ بخشم عظيم بر من نگريست كه آب بريز ! تا سنّت پيغمبر ما فرونمانذ و بكمال باشذ ؛ چنان كرد و صذ چندانك فرموذ و زيادتى بر عبادات ديگر قيام نموذ كه اصلا بر آن مكلّف نبود ، بلك از همه تكاليف شرعى آزاذ و مسلّم گشته بوذ ، امّا رعاية للشّرع النّبوى و طريقته و اظهار اسرار حقيقته فى عين شريعته

مصراع « 9 » ( رمل )

تا دمِ آخر دمى فارغ نبوذ

« 10 » شعر « 11 » ( رمل )

جمعِ صورت با چنين معنى ژرف * نيست ممكن جز ز سلطانِ شگرف

« 12 » پس فرموذ : هر چيزى را كه انبياء و اولياء ورزيذند از اوامر و نواهى بنياذى محكم نهاذند مرصوص و منصوص گشته ؛ ما را بر آن ورزش باعث شذند ؛ همانا كه آن را به اقامت و ادامت رسانيذن و متابعت آن مبايعت كردن از جملهء واجباتست

. . . . . . . . . .

( 3 / 105 ) Z 57 ب B 53 ب 941 , I , H ; 212 , I , T

( 9 ) مصراع Z : شعر B - - ( 10 ) نبوذ Z : شود B - - ( 11 ) شعر Z : - B ( 12 ) جمع . . . شكرف : NM ج 3 ، ص 79 / 1393 ؛ AM 228 / 2